การเลือกซื้อนาฬิกาให้เหมาะกับขนาดข้อมือตนเอง ไม่ใช่ซื้อตามเทรนด์
บทความ: รักดี โชติจินดา
เมื่อต้นปีนี้ผมเขียนบทความหนึ่งร่วมกับคุณอาชกจาก WOW Singapore และคุณแดเนียลจาก WOW Malaysia และมีอยู่จังหวะหนึ่งที่ผมพูดว่าสาเหตุหลักของการขายนาฬิกาในชีวิตผม คือ นาฬิกาเรือนนั้นเล็กหรือใหญ่เกินไปเมื่ออยู่บนข้อมือของผม
ส่วนมากจะเป็นการขายเพราะว่าเล็กเกินไปมากกว่าอย่างเช่น Jaeger-LeCoultre Master Moon ขนาด 37 มม. หรือในภายหลังเมื่อลองซื้อ Master Ultra Thin Moon ขนาด 39 มม. มาทดแทนก็ยังต้องขายออกอีกด้วยเหตุผลเดิมว่ามันก็ยังเล็กเกินไปอยู่ดี เพื่อให้เห็นภาพสำหรับท่านที่ไม่เคยเจอตัวจริงกัน ผมตัวสูง 175 ซม. และเคยเป็นคนหุ่นหนักแน่นด้วยกล้ามเนื้อจากการยกเวท น้ำหนักเฉลี่ยราว 90 กก. และนาฬิกาที่มีขนาดดูพอดีกับข้อมือของผมที่สุดในสายตาตัวเองคือ 42 มม. อย่าง Omega Speedmaster Professional Moonwatch
ผมเริ่มสนใจนาฬิกาในปี ค.ศ. 1998 ดังนั้นผมจึงเคยเห็นอุตสาหกรรมตั้งแต่ช่วงที่ยังดูนิ่งๆ เรื่อยๆ ช่วงเทรนด์นาฬิกาใหญ่เริ่มก่อตัวและขึ้นถึงจุดสูงสุด ช่วงเวลาสั้นๆ ที่หลายแบรนด์โหมกระแสนาฬิกาขนาดหรือดีไซน์แบบยูนิเซ็กซ์ และช่วงเทรนด์นาฬิกาเรือนเล็กที่กลับมาเป็นที่นิยมอีกครั้งในเวลานี้ นั่นหมายความว่าถ้าผมไม่ได้ขาย Master Moon และ Master Ultra Thin Moon ไปตั้งแต่ปี ค.ศ. 2010 และ 2015 ตามลำดับ ตอนนี้จะมีแต่คนแย่งกันขอซื้ออย่างแน่นอน เพราะไม่เพียงเข้าเทรนด์นาฬิกาขนาดเล็กและนาฬิกาสไตล์เดรสในปัจจุบันได้อย่างพอดิบพอดี แต่อยู่ในระดับราคาที่จับต้องได้กว่านาฬิกาแบบ 3 เข็มไม่มีฟังก์ชั่นอะไรในตลาดทุกวันนี้หลายรุ่นด้วย
จะว่าไปแล้ว คุณผู้อ่านเชื่อไหมครับว่าผมไม่เคยสนใจเลยว่าเทรนด์นาฬิกาจะชี้ไปทางเรือนเล็กหรือเรือนใหญ่ ผมซื้อนาฬิกาที่ผมชอบเองเท่านั้นจริงๆ เพราะอย่างปี ค.ศ. 2005 ที่ผมซื้อ Master Moon ขนาด 37 มม. นั้นก็เป็นปีที่ผมซื้อ Panerai Luminor Base Titanio PAM00176 ขนาด 44 มม. ด้วยเช่นกัน (ซึ่งในภายหลังไม่ได้ขายไปเพราะเรือนใหญ่เกิน แต่ขายเพราะมีความจำเป็นต้องใช้เงินทำอย่างอื่นในชีวิต และเข้าใจผิดไปเองว่าเดี๋ยวค่อยซื้อ Panerai เรือนใหม่เมื่อใดก็ได้)
บางครั้งผมถึงขั้นรำคาญเทรนด์ด้วยซ้ำ เช่น ในยุคที่เทรนด์โอเวอร์ไซส์กำลังพีค ผู้ซื้อหลายท่านก็ไม่ลังเลที่จะเลือกนาฬิกาเรือนโตที่สุดที่แต่ละแบรนด์ทำออกมาขาย เลือกเพราะว่ามันอินเทรนด์โดยที่ไม่ได้กังวลว่าขนาด 46 หรือ 48 มม. มันดูล้นข้อมือตนเอง และในวันนี้ก็กลายเป็นกลับกัน เพราะว่าแค่ 40 มม. บางท่านยังพูดว่าใหญ่เกินไปทั้งที่ผมดูแล้วข้อมือเขาใส่ 42 มม. ได้ด้วยซ้ำ
แม้วุฒิภาวะจะได้สอนผมว่ามันคือเรื่องของเขา มันคือความชอบของเขา ไม่ว่าเขาจะซื้อนาฬิกาเรือนใหญ่เกินไปหรือเล็กเกินไป แต่ผมก็ยังรู้สึกอยากแสดงความคิดเห็น (ไม่อย่างนั้นคงไม่ตั้งชื่อคอลัมน์นี้ว่า Opinion) เพื่อเป็นมุมมองให้กับใครก็ตามที่ได้เปิดมายังหน้านี้ว่าจะซื้อนาฬิกาอะไรก็ไม่ต้องสนใจเรื่องเทรนด์ขนาดนั้นหรอกนะครับ แต่ให้เลือกรุ่นที่ชอบและขนาดที่ดูดีบนข้อมือของเราน่าจะดีที่สุดในระยะยาว และไม่ลืมคำนึงถึงรูปแบบการใช้งานของนาฬิกาเรือนนั้นๆ ด้วย เช่น นาฬิกาสไตล์เดรสจะเรือนเล็กหน่อยก็ไม่เป็นไร เพราะเมื่อใส่กับเสื้อแขนยาวและชุดสูทก็ดูเหมาะสมอยู่แล้วตามธรรมเนียมปฏิบัติแต่โบราณจากโลกตะวันตก ส่วนนาฬิกาสปอร์ตก็เลือกที่เหมาะกับขนาดข้อมือตัวเอง เล็กไปก็ดูไม่สวย ใหญ่ไปก็ดูไม่ใช่ ทุกอย่างมีสไตล์ของมัน ใหญ่นิด เล็กหน่อย เวียนๆ ใส่กันไปตามแต่ละโอกาสและการแต่งตัวก็ดูหลากหลายดี
ก่อนจบบทความนี้ผมขอชื่นชม Panerai เป็นการพิเศษ เพราะแม้จะเป็นแบรนด์ที่อยู่ในแนวหน้าของเทรนด์นาฬิกาขนาดใหญ่ในสมัยก่อน แต่ก็มีกลยุทธ์ในการอิงเทรนด์ขนาดนาฬิกาที่เปลี่ยนแปลงไปด้วยคอลเลคชั่นนาฬิกาที่มีขนาดเล็กและบางลงอย่าง Luminor Due ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2016 โดยที่ไม่สูญเสียอัตลักษณ์ของตนเองแม้แต่น้อย เพราะพวกที่เป็นเรือนใหญ่ก็ยังคงอยู่ต่อไป หรืออย่าง Submersible ก็ยังได้การแยกออกมาจาก Luminor เพื่อเชิดชูให้เป็นคอลเลคชั่นของตนเองเลยด้วยซ้ำเมื่อปี ค.ศ. 2019
ล่าสุด Panerai เปิดตัวนาฬิกา Luminor Tre Giorni PAM01628 ออกมาในรูปแบบที่ผมชอบมาก มองผ่านๆ ก็จะได้ฟีล PAM00372 สมัยก่อน แต่ว่าหน้าปัดเป็นแบบลายเกรนและไล่สีจากเทาตรงกลางหน้าปัดไปเป็นดำโดยรอบ ดูเข้ากับเข็มสีทองและสารเรืองแสงสีเบจสุดๆ และคริสตอลก็เป็นแซฟไฟร์เหมือนกับ PAM00372 ช่วงท้ายๆ ด้วย (ผมไม่ชอบเพล็กซิกลาส) เห็นแล้วน่าซื้อมาใส่เพื่อสวนกระแสนาฬิกาเล็กให้มันรู้แล้วรู้รอดไป แต่ราคาเขาก็ไม่ใช่ถูกๆ และข้อมือผมก็ไม่ได้ใหญ่เท่าสมัยยกเวทแล้ว จะมาใส่ 47 มม. ตอนนี้ก็ดูล้นข้อมือหน่อยๆ แม้จะดูไม่ตลกเมื่อเทียบกับขนาดร่างกายโดยรวมก็ตาม
สุดท้ายผมคงต้องทำอย่างที่ผมแนะนำคุณผู้อ่านครับ คือ ซื้ออะไรที่มันดูพอดีกับข้อมือเรานั่นแหละ ดีที่สุดแล้ว เดี๋ยวไปทำงานที่เจนีวาครั้งต่อไปผมจะย่องไปดูที่บูติค Panerai ครับว่าเขายังมีรุ่น PAM02121 เหลืออยู่หรือไม่ มันคือ Luminor ขนาด 44 มม. เครื่องไขลาน 8 วันที่ออกแบบมาสำหรับบูติคเจนีวาโดยเฉพาะ ตัวเรือนเป็นไทเทเนียมเคลือบดำ หน้าปัดไล่สีจากเทาไปหาดำ ฝาหลังแกะสลักรูปน้ำพุ Jet d’Eau นาฬิการุ่นนี้เปิดตัวเมื่อปี ค.ศ. 2022 และผมได้เห็นเรือนจริงแล้วในปีนั้นแต่มีนาฬิการุ่นอื่นอยู่ในคิวจึงต้องปล่อยผ่านไปก่อน แต่ไม่เป็นไร เพราะว่านี่แหละคือหนึ่งในความสนุกของการตามล่าหานาฬิกา ถ้าของมันจะเป็นของเรา เดี๋ยวมันก็เป็นของเราครับ
In a world where you can buy any watch, buy the ones that suit your wrist.
Words: Ruckdee Chotjinda
Earlier this year, while I was co-writing an article with Ashok from WOW Singapore and Daniel from WOW Malaysia, there was a moment when I mentioned that the main reason I have sold some of my watches was that they looked either too small or too large for my wrist.
More often than not, I have sold watches because they were too small. Examples include the 37 mm Jaeger-LeCoultre Master Moon, which I later replaced with the Master Ultra Thin Moon in a slightly larger 39 mm case, only to sell that one as well, for the same reason. To put things into perspective for those who have never met me, I am 175 cm tall and used to have a muscular build from weight training, weighing around 90 kg on average. The watch size that has always felt most proportional to my wrist is 42 mm like the Omega Speedmaster Professional Moonwatch.
I became interested in watches in 1998, which means I have witnessed the industry evolve through different eras – when things were relatively calm, when the trend for oversized watches started to rise and peak, when brands briefly pushed unisex sizes and designs, and now, when smaller watches regain popularity. That also means that if I had not sold the Master Moon in 2010 and the Master Ultra Thin Moon in 2015, there would likely be people scrambling to buy them from me today. Not only would they perfectly fit the current trend of smaller dress watches, but they would also be more attainable than many three-hand watches on the market right now.
Would you believe, though, that I have never cared whether the trend leans towards larger or smaller watches? I have always bought only what I personally like. In fact, back in 2005 when I bought the 37 mm Master Moon, I also brought home the 44 mm Panerai Luminor Base Titanio PAM00176. When I sold the latter, it was not because it was too large, but because I needed the money for something else in life. I also assumed, wrongly, that I could always buy another Panerai later on.
Sometimes, I am even annoyed by trends. For instance, during the peak of the oversized watch era, many buyers would choose the largest models any brand had to offer just because they were in trend, without a care of a 46 mm or 48 mm watch would look overwhelming on their wrist. And now, the situation has flipped with some buyers are calling 40 mm watches “too big” even when their wrist can handle 42 mm just fine.
While it is their business whether what they like or buy is too big or too small, I still feel the urge to share my personal thoughts, which is the reason why I call this column “Opinion”. If you are reading this, just dismiss trends when buying a watch. Instead, choose something you genuinely like, something that looks good on your wrist. That is likely the best decision in the long run.
Also, consider the watch’s intended use. A dress watch can be smaller since it is meant to slip under a shirt cuff and suit jacket, as tradition dictates in Western formalwear. A sport watch, on the other hand, should fit the proportions of your wrist: it too small does not look right, and too large is just unnecessary. Each style has its place, and it is nice to be able to rotate through differently styled and sized timepieces, depending on the occasion and outfit.
Before wrapping up, I have to give special credit to Panerai. Although they were one of the pioneers of the oversized watch trend, they have successfully adapted to shifting market preferences without compromising their identity. Since 2016, they have introduced smaller, slimmer models through the Luminor Due collection while keeping their larger models intact. Even the Submersible was spun off as a standalone collection in 2019, further solidifying its presence.
Most recently, Panerai launched the Luminor Tre Giorni PAM01628, a watch that really caught my attention. At a glance, it brings back the vibe of the classic PAM00372, but with a grain-textured dial that transitions from grey in the centre to black at the edges. It pairs beautifully with gold-toned hands and beige Super-LumiNova. The sapphire crystal, like later iterations of the PAM00372, is another feature I appreciate (honestly, I am not a fan of Plexiglas).
This is the kind of watch I would love to buy and wear just to go against the small watch trend entirely. But with Panerai’s current pricing, it is not exactly an impulse buy. Plus, my wrist is no longer as big as it was during my weightlifting days, so a 47 mm case does look slightly too big now, even if it would not seem completely out of place for my overall body build.
In the end, I should follow my own advice: buy what fits my wrist best. On my next trip to Geneva, I might sneak into the Panerai boutique to check if they still have the PAM02121 in stock. This boutique-exclusive Luminor has a 44 mm titanium case with a black coating, an 8-day manual-winding movement, and a grey-to-black gradient dial. The caseback is engraved with the city’s Jet d’Eau fountain. The watch debuted in 2022, and I saw it in person that year but passed on it because I must keep my funds for another watch that I ordered. But that is all part of the fun of collecting watches. If something is meant to be yours, it will find its way to you, or you will find your way to it, eventually.
