บรรณาธิการ WOW จาก 3 ประเทศแชร์เรื่องราวสุดเสียดายจากประสบการณ์การเล่นนาฬิกา
บทความ: อาชก โซมาน, แดเนียล โก และ รักดี โชติจินดา ภาพเปิด: iStock
คนเล่นนาฬิกาทุกคนย่อมต้องคุ้นเคยกับความเสียใจ ส่วนมากคนเราจะเสียใจกับเรือนที่มาพบที่หลังว่าไม่ควรจะซื้อมาเลย เชื่อว่าอ่านถึงแค่ตรงนี้ หลายท่านก็มีภาพบางเรือนขึ้นมาในใจแล้ว หรือสำหรับใครที่ยังไม่เคยมีความรู้สึกเช่นนี้ก็ขอให้มั่นใจได้เลยครับว่าเมื่อถึงวันหนึ่งคุณก็จะต้องพบเจอกับประสบการณ์เช่นนี้แน่ มันคือสัจธรรมของการเล่นนาฬิกา ไม่ว่าคุณจะสะสมของแนวใดก็ตาม
แต่บทความนี้ไม่ใช่เรื่องความเสียใจในลักษณะนั้นครับ ความเสียใจมันมีได้หลายรูปแบบด้วยกัน บางประเภทนั้นมันก็ไม่ปรากฏให้เห็นเด่นชัดเท่าบางประเภท ความเสียใจบางทีก็มาแบบไม่ทันให้เราได้ตั้งตัว มันอาจมาในรูปของความรู้สึกพังๆ เวลาเราพลาดโอกาสในการซื้อนาฬิกาอะไรสักเรือน ไม่ว่าจะพลาดเพราะคิดนานหรือพลาดเพราะสู้ราคาเขาในการประมูลไม่ได้ก็ตาม และบางทีนาฬิกาเรือนที่หลุดรอดจากมือเราไปนั้นก็ทิ้งความเจ็บปวดไว้ในระยะยาว ดังนั้นก่อนที่นาฬิการุ่นใหม่ๆ ของปีนี้จะทยอยเปิดตัวกัน บรรณาธิการของ WOW Singapore, WOW Malaysia และ WOW Thailand จึงขอเปิดประเด็นเรื่องราวแห่งความหลังในเส้นทางการสะสมนาฬิกาของตนเองกันครับ
แดเนียล: โอเค … วันนี้เราจะคุยเรื่องนาฬิกาที่เราเสียใจที่ไม่ได้ซื้อกัน ใช่ไหมครับ ส่วนตัวแล้ว ในชีวิตผมนะ ผมพยายามจะไม่เสียใจกับอะไรก็ตามที่ผมได้ตัดสินใจทำไปแล้ว เรื่องที่มันผ่านไปแล้วก็ผ่านไปแล้ว ชีวิตต้องดำเนินต่อไป แต่ผมก็เข้าใจประเด็นที่เรากำลังยกขึ้นมากันนี้แหละว่ามันคือเรื่องของเรือนที่หลุดมือเราไป เป็นเรือนที่ทำให้เราอดคิดไม่ได้ว่า “เนี่ยนะ ตอนนั้นน่าจะซื้อเอาไว้ตอนที่ซื้อได้”
ในกรณีนี้ผมคิดถึงนาฬิกา 2 รุ่นหรือว่าต้องบอกว่า 2 แบรนด์จึงจะถูก และก็นึกขึ้นมาเพราะเหตุผลเดียวกันเลยด้วย แบรนด์และรุ่นแรกคือ AnOrdain Model 1 ซึ่งเป็นแบรนด์นาฬิกาจากสก็อตแลนด์ที่เกิดขึ้นในวงการเมื่อปี 2018 และตั้งชื่อรุ่นแรกแบบเก๋ๆ เลยว่า Model 1 จุดขายของเขาตรงไปตรงมามาก คือ การทำนาฬิกาหน้าปัดเอนาเมลแบบอินเฮ้าส์ในราคาที่สบายกระเป๋า ราคาเปิดตัวของ Model 1 อยู่ที่ประมาณ 30,000 บาทซึ่งเป็นอะไรที่น่าสนใจมากสำหรับผมที่จะได้มีนาฬิกาหน้าปัดเอนาเมลกับใครเขาเสียที แต่มันก็เหมือนกับนาฬิการุ่นเปิดตัวจากไมโครแบรนด์อื่นๆ ที่ผมมองว่ามันมีความเสี่ยงอยู่ เสี่ยงว่าหน้าปัดจะคงทนถาวรไหม เสี่ยงว่าแบรนด์จะยังคงอยู่ไหมเมื่อเวลาผ่านไปหลายๆ ปี
มาถึงตอนนี้ AnOrdain ยังอยู่ดีและขายดีเสียด้วย ผมสมัครจดหมายข่าวของเขาชื่อ Letters from Assynt ซึ่งมีการตีพิมพ์เป็นนิตยสารฉบับเล็กๆ ด้วย (ในฐานะบรรณาธิการนิตยสารนาฬิกา ผมจะไม่ชอบสิ่งนี้ได้ยังไง) เรื่องราวเบื้องหลังที่เขาบอกเล่าในนั้นทำให้ผมรู้สึกว่าผมน่าจะซื้อ Model 1 ตั้งแต่ที่มันเปิดตัว เพราะว่าเมื่อเวลาผ่านไปและต้นทุนค่าวัตถุดิบเพิ่มสูงขึ้น ราคานาฬิกามันก็สูงตามไปด้วย ตอนนี้ Model 1 ขายอยู่ที่ราคาเกือบจะ 2 เท่าของราคาเปิดตัวแล้ว แต่ผมคิดว่าตัวผลิตภัณฑ์ของ AnOrdain ในปัจจุบันนี้ก็ดีกว่าเดิมด้วย ขนาดก็มีให้เลือกหลากหลายยิ่งขึ้น กระบวนการทำเอนาเมลอาจจะดีกว่าตอนแรกก็เป็นได้ กระบวนการประดิษฐ์นาฬิกาโดยรวมของเขาก็ด้วยเช่นเดียวกัน ดังนั้น ผมแค่อาจจะต้องรอนานขึ้นกว่าจะได้เป็นเจ้าของนาฬิการุ่นนี้ ก็หวังว่าราคาจะไม่เพิ่มขึ้นอีก 2 เท่าเมื่อถึงเวลานั้นก็แล้วกันครับ
รักดี: ราคาที่เพิ่มสูงขึ้นนั้นก็อาจเป็นเครื่องยืนยันถึงความสำเร็จในตลาดโลกของเขาด้วยหรือเปล่าครับ ผมเองก็เป็นคนหนึ่งที่กังวลนะว่าไมโครแบรนด์ที่เราสนใจนั้นจะอยู่รอดหรือไม่ มันก็ต้องเสี่ยงอย่างที่คุณแดเนียลว่า แต่อย่างน้อยตอนนี้ Model 1 ก็ยังเป็นรุ่นที่เขาผลิตขายอยู่ ถ้าคุณจะตัดสินใจซื้อก็ยังไม่สาย จะว่าไปแล้ว การที่คุณแดเนียลซื้อ Model 1 ตอนนี้ในราคานี้ในขณะที่ตัวแบรนด์เติบโตต่อเนื่องทุกปีแบบนี้ก็อาจจะเป็นการดีกว่าถ้าคุณซื้อในตอนเปิดตัวนั้นแล้วแบรนด์เขาไม่รุ่งหรือเปล่าครับ
แดเนียล: อันนั้นก็จริงครับ และนาฬิกาเขาตอนนี้คุณภาพดีกว่าเดิมด้วย ปัญหาตอนนี้อยู่ที่ว่าแบรนด์เขาอาจจะเปลี่ยนทิศทางไปจากเดิมเลยก็ยังเป็นได้อยู่ ดูอย่าง Ming Watches สิครับ เข้าข่ายนี้เลยสำหรับผม นาฬิการุ่นแรกของเขาเปิดตัวออกมาราคาประมาณ 900 ฟรังก์สวิสถ้าผมจำไม่ผิด แต่จากนั้น Ming ก็หันไปในทิศทางที่แพงขึ้นเรื่อยๆ จนทุกวันนี้ราคาเขาผมเอื้อมไม่ถึงแล้ว
รักดี: เรื่องราคานาฬิกาพุ่งสูงเสียดฟ้านั้นเดี๋ยวผมมีอะไรจะแชร์ ขอติดไว้ก่อน ตอนนี้อยากฟังบอสอาชกบ้างครับ เพราะว่าเขาอยู่ในวงการมานานปีกว่า จะต้องมีเรื่องอะไรให้เสียใจมากกว่าคุณแดเนียลอย่างแน่นอน!
อาชก: เรื่องของผมเริ่มต้นขึ้นในสมัยที่ผมยังต้องทนทุกข์อยู่กับค่าเงินริงกิตของมาเลเซียเหมือนแดเนียลล่ะครับ ผมต้องพูดว่างบประมาณนั้นไม่ใช่ปัจจัยจำกัดแต่อย่างใดในตอนแรก แต่ว่าตอนนั้นผมมีเรื่องอื่นสำคัญกว่าการซื้อนาฬิกามากกว่า แน่นอนว่าผลที่เกิดจากการที่ราคานาฬิกามีตัวเลขศูนย์เพิ่มมากขึ้นจากเรื่องของค่าเงินนั้นก็ไม่ใช่เรื่องเล็กอยู่เหมือนกัน เอาเป็นว่า ผมมีนาฬิการุ่นที่คิดมาในใจแล้วว่าจะมาเล่าในบทความนี้ และก็มีรุ่นที่ราคาเข้าถึงได้รวมอยู่ด้วยครับ
ผมขอพาทุกคนกลับไปราวปี 2004 ซึ่งตอนนั้นผมหลงนาฬิกาตระกูล Opus จาก Harry Winston มากๆ (ปัจจุบันเลิกทำไปแล้ว) ผมก็ได้แต่อ่านเรื่อง Opus แหละ ส่วนนาฬิกาที่อยู่บนข้อมือจริงๆ ก็เป็น Casio เพื่อนรัก หรือ Timex, TAG Heuer (และอะไรทำนองนี้) ผมไม่เคยคิดว่าวันหนึ่งจะซื้ออะไรที่เวอร์วังขนาดนั้นด้วยซ้ำ หรือพวกนาฬิกาในยุคทศวรรษแรกหลังปี 2000 แต่ว่าแค่ดูแค่ชื่นชมมันก็โอเคไง
จากนั้นผมก็ได้ไปงาน BaselWorld และก็ได้พบกับคุณแม็กซ์ บุสเซอร์อย่างไม่เป็นทางการ นั่นคือตอนที่เขาออกมาทำ MB&F เป็นของตนเองแล้ว แล้วนาฬิกาของเขาเองก็ยิ่งเวอร์วังกว่า Opus เสียอีก ผมชอบ Horological Machine นะ ชอบความเป็นประติมากรรมที่เคลื่อนไหวได้ของเขา แต่ว่ามันก็เป็นได้แค่อะไรในฝันเพราะว่าด้วยงบประมาณแล้วมันคงเป็นแค่ฝนลมๆ แล้งๆ ตัดภาพมาที่ปี 2009 ซึ่งผมมี Horological Machine รุ่นใหม่ให้ผมฝันถึง นั่นก็คือ HM3 ซึ่งทีนี้ผมก็เป็นบ้าไปเลย ทุกวันนี้ก็ยังคงชอบอยู่นะครับ แต่ขอค่อยๆ เล่าทีละสเตป เดี๋ยวผมจะอธิบายว่าทำไมคำว่า “เสียใจ” จึงเป็นคำที่เหมาะจะเอามาใช้ตรงนี้
HM3 เป็นนาฬิการาคาแพงแน่นอนล่ะ แต่เมื่อมาถึงช่วงเวลานี้ผมก็ได้รู้จักกับนักสะสมนาฬิกาเป็นการส่วนตัวจำนวนมากรายขึ้น แล้วบังเอิญว่าหนึ่งในนั้นเขาซื้อ HM3 มาและกรุณาให้ผมยืมใส่หลายครั้งอยู่ ตอนนั้นผมไม่รู้เลยว่าเขาไม่ได้แค่จะใจดีกับผมเฉยๆ แต่เขาตั้งใจจะขายนาฬิกาเรือนนั้นให้กับผมเลยต่างหาก เพื่อให้เห็นภาพ ผมต้องบอกด้วยว่านี่เป็น HM3 ในเวอร์ชั่น Starcruiser นะครับ ตอนเปิดตัวนั้นเขามี 2 เวอร์ชั่นด้วยกัน นี่เรามีรูปประกอบในบทความให้คุณดูแล้วว่ามันคือเวอร์ชั่นใดที่ผมชอบ
เอาเป็นว่า นักสะสมนาฬิกาท่านนี้เขาริเริ่มกระบวนการที่ผมเรียนรู้ในภายหลังว่าเป็น “การวางยา” และเขาคิดแต่แรกแล้วว่าผมน่าจะถูกทำให้รู้สึกอยากซื้อนาฬิกาจากเขาได้ นี่เขาไม่เคยพูดคำว่าจะขายนาฬิกาเรือนนั้นให้ผมเลยด้วยซ้ำนะครับ เขาแค่ปล่อยให้ผมใส่นาฬิกาเรือนนั้นไปไหนต่อไหนเท่านั้นเลย
แดเนียล: อันนี้เรียกว่าเป็นกลลวงแหละ เขาปลูกเมล็ดพันธุ์แห่งความคิดเอาไว้ แล้วคุณอาชกก็เป็นคนทำให้มันเติบโตต่อเอง
รักดี: ฟังดูเหมือนกับว่าคุณอาชกถูกหลอกให้ติดยาโดยที่ตัวเองก็อยากลองยานั้นอยู่แล้วเป็นทุนเดิม … ว่าแต่นาฬิกามันออกปี 2009 แล้วเรื่องการให้ยืมนาฬิกาใส่นี้มันเกิดขึ้นช่วงปีอะไรนะครับ คุณอาชก
อาชก: ตอนนั้นเป็นปี 2010 ครับ ช่วงปลายปี (ถ้าผมจำไม่ผิด) จากนั้นทุกอย่างมันก็พีคในปี 2011 เมื่อนักสะสมนาฬิกาท่านนั้นส่งผมไปทำธุรกิจกับนาฬิกาเรือนนั้น คือ เขาต้องการให้ผมเอานาฬิกาไปส่งให้คุณแม็กซ์ บุสเซอร์ที่เจนีวาเพื่อทำเซอร์วิส มันเหมือนกับว่าผมกำลังจะช่วยเขาทำธุระบางอย่างเท่านั้นแหละ และผมก็ได้ใส่ HM3 เดินไปทั่ว Palexpo ในงาน SIHH เดิมก่อนเปลี่ยนชื่อ มันเป็น HM3 เวอร์ชั่นไวท์โกลด์และไทเทเนียมครับ และก็เป็นนาฬิกาที่สะดุดตาและดึงดูดทุกความสนใจมากที่สุดเท่าที่ผมเคยสวมในที่สาธารณะแล้ว ไม่นับนาฬิกาที่แบรนด์ต่างๆ ให้ยืมมาใส่ ตอนนั้นผมก็ใส่นาฬิกาของผมเองด้วยบนข้อมืออีกข้างหนึ่ง คือดูรวยสุดๆ เลย แต่ที่จริงไม่ได้รวยไง
แน่นอนว่าทุกคนถามผมเรื่อง HM เรือนนั้น และคำตอบของผมก็มีคำตอบเดียวเลยว่า “เป็นนาฬิกาเพื่อนฝากมาส่ง และใส่บนข้อมือแบบนี้ปลอดภัยที่สุดแล้ว” ซึ่งอันนี้เป็นเรื่องจริงนะครับ ถ้าคุณจะต้องเอานาฬิกาอะไรไปส่งให้ใคร ใส่ไว้บนข้อมือตัวเองนี่แหละปลอดภัยที่สุดแล้ว
รักดี: สรุปว่าคุณอาชกเป็น The Transporter ซะงั้นนะครับ ทำไมดูแล้วไม่เหมือนเจสัน สเตธัมเลยฮะ เหอ เหอ
อาชก: ตลกละ! เกรงว่าผมจะดูเหมือนโรวัน แอตคินสันมากกว่าสเตธัมนะ คนที่เคยเจอตัวผมจริงๆ จะต้องเห็นด้วยอย่างแน่นอน ส่วนเรื่องนาฬิกานั้นต่อไปก็คือว่านักสะสมที่เป็นเจ้าของเขาโทรมาหาผมก่อนที่ผมจะเจอกับคุณบุสเซอร์ เขาบอกว่าเขากำลังขายนาฬิกาเรือนนั้นกลับไปให้กับ MB&F แต่ว่าถ้าผมอยากซื้อเขาก็จะขายผมแทน อย่างนั้นเลย เหมือนเป็นของราคาไม่กี่ตังค์ แต่ว่ามันก็หลายตังค์สำหรับผม และผมก็คิดอยากซื้อเสียด้วย แถมเจ้าของนาฬิกาเขายังบอกว่าผ่อนจ่ายเขาก็ได้ด้วยนะ ไม่คิดดอกอีกต่างหาก
แดเนียล: นี่มันคือกลลวงครับ เขาเล่นเกมยาว คือไม่ได้ใช้ยาแรงแต่แรก แต่ว่าค่อยๆ ป้อนยาทีละเล็กเป็นระยะเวลานาน ผมว่าแบบนี้ชั้นเซียนเลยนะเนี่ย เพราะนาฬิการาคาแพงแบบนี้ย่อมไม่มีใครกดดันใครให้ซื้อได้อยู่แล้ว มันจะต้องเกิดจากความอยากได้เองนี่แหละ
รักดี: จริงครับ และมีผมมีจะถาม 2 คำถามด้วยครับ ตอนแรกเขาไม่ได้ต้องการส่งนาฬิกาไปเซอร์วิสจริงใช่ไหม เขาตั้งใจจะขายนาฬิกาให้คุณอาชกนั่นแหละ แค่ไม่ได้พูดตรงๆ และถ้าเขาจะขายนาฬิกากลับให้ MB&F จริง เขาจะขายแบบไม่มีกล่องและใบเหรอครับนั่น และความเสียใจทั้งหมดของคุณอาชกในเรื่องนี้คือเสียใจที่ไม่ตกลงรับดีลที่ว่านี้ ใช่ไหมครับ
อาชก: เรื่องตอนนั้นคือ MB&F จะเซอร์วิสนาฬิกาหลังจากที่มีการขายกลับ แต่ผมไม่รู้ว่าเขาตกลงอะไรกันยังไง แม้แต่นัดหมายของผมกับ MB&F ในปีนั้นก็ยังเป็นการนัดในฐานะสื่อเลย ผมไม่ได้พูดกับใครที่แบรนด์เกี่ยวกับ HM3 เรือนที่ผมทำหน้าที่นำส่งในวันนั้น ส่วนอีกคำถามของรักดีนั้น ขอตอบว่ากล่องและใบไม่ได้อยู่กับผมตอนนั้น แต่ผมไม่แน่ใจว่าเขาตกลงว่าจะส่งให้กันต่างหากหรือจะทำวิธีไหน ตอนนั้นผมไม่ได้ถามอะไรเรื่องนี้เลย แม้แต่ตอนที่เจ้าของนาฬิกาเขาจะขายให้ผม ผมก็ไม่ได้ถามเรื่องกล่องและใบ ดังนั้น คุณผู้อ่านครับ อย่าเป็นเหมือนผมเมื่อปี 2011 นะครับ จะซื้อนาฬิกาก็ถามถึงกล่องและใบทุกครั้งนะครับ เพื่อความครบถ้วนครับ
ขอกลับไปเรื่องนาฬิกาอีกครั้งเพื่อผูกเรื่องให้จบนะครับ ผมไม่ได้ตกลงรับดีลนั้นของเจ้าของนาฬิกา เหตุผลเพราะผมไม่คิดว่าข้อมือผมคู่ควรกับนาฬิการะดับนั้น นาฬิกามันจะเหนือกว่าผมเสียเปล่าๆ เวลานี้อาจไม่ใช่แบบนั้น แต่ตอนนั้นเมื่อปี 2011 สถานการณ์มันเป็นอย่างนั้นแน่นอน สุดท้ายแล้วผมก็ได้เจอคุณบุสเซอร์และคนอื่นๆ ที่แบรนด์ ได้เห็นนาฬิกาใหม่ คุยกันสัพเพเหระ แล้วก็ส่งมอบ HM3 เรือนนั้นให้เขาไป เป็นอันเสร็จสิ้นภารกิจ เพียงแค่ว่าความทรงจำของนาฬิกาเรือนนั้นมันยังคงชัดอยู่ในใจเกินไป ในที่สุดแล้ว HM3 กลายเป็นนาฬิกาที่โด่งดังมากและมีของใหม่ผลิตขายเรื่อยมาจนถึงปี 2020 ซึ่งเป็นเวอร์ชั่นตัวเรือนแซฟไฟร์ ทุกครั้งที่ผมเห็นเพรสรีลีสเกี่ยวกับนาฬิการุ่นนี้ ผมก็หวนคิดถึงภารกิจเมื่อปี 2011 ของผมเสมอ และก็แอบคิดด้วยว่าการที่ได้ส่งนาฬิกาถึงปลายทางเช่นนั้นถือว่าเป็นความสำเร็จจริงหรือไม่ หรือที่จริงควรจะซื้อไว้เองนะ
รักดี: ผมเริ่มสัมผัสได้ถึงความเสียใจจริงๆ แล้ว นี่คุณอาชกยังคงอยากได้ HM3 อยู่นะ และก็คงเสียดายมากที่ไม่ตกลงซื้อแบบผ่อนฟรีไม่มีดอกตอนนั้น ผมว่าอาจจะเป็นเพราะว่าเจ้าของนาฬิกาคนนั้นเขาไม่ตรงไปตรงมากับคุณอาชกตั้งแต่แรกหรือเปล่าครับ คุณอาชกจึงตัดสินใจไม่ซื้อ
อาชก: ผมคิดถึง HM3 เรือนนั้นตลอดเวลาเลย ผมไม่เคยคิดถึงนาฬิกาเรือนอื่นใดที่ผมตัดสินใจไม่ซื้อไปแล้วขนาดนี้เลย และจะเป็น HM3 เวอร์ชั่นอื่นหรือ Sidewinder หรือ Frog หรือเรือนสุดน่ารักที่เขาคอลแลบกับ Boucheron ก็ไม่ได้ด้วยนะ ตอนหลัง MB&F มีการผลิตเวอร์ชั่นอัพเกรดของนาฬิการุ่นนี้ในปี 2013 ซึ่งทำให้ใครบางคนรู้สึกไม่พอใจ แต่ผมก็ยังคงคิดถึงเวอร์ชั่นปี 2009 นั้นอยู่ ผมไม่น่าจะมีโอกาสแบบนั้นอีกแล้ว และที่แน่ๆ คือไม่มีโอกาสได้ซื้อเวอร์ชั่นนั้นแล้วอย่างแน่นอน
รักดี: โอเค ผมเชื่อและเข้าใจแล้วครับว่าคุณอาชกชอบ HM3 ขนาดไหน เรียกว่ารักเลยดีกว่า! และนี่คือความรู้สึกที่บางครั้งก็เหมือนไม่ค่อยมีในวงการนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อคนซื้อนาฬิกาโดยคำนึงถึงการยอมรับของผู้อื่นหรือการเก็งกำไรกันมากๆ คุณแดเนียลครับ ผมว่าเราจะไม่ตกงานเพราะเรื่องราวแบบนี้แหละ จะให้ตา Claude ตา Gemini และคณะมาเขียนอย่างนี้นี่ไม่ได้เลยนะ เพราะบรรดาเอไอเหล่านั้นจะไม่มีทางมีใจให้กับ MB&F HM3 แบบนี้ และจะไม่มีทางได้ใส่บนข้อมือไปปฏิบัติภารกิจข้ามทวีปแล้วกลับมาเล่าให้คนอื่นฟังได้อย่างนี้ด้วยครับ!
แดเนียล: ใช่เลยครับ และดีที่เราไม่ได้ให้คุณอาชกเป็นคนเปิดบทความด้วยเรื่องนี้ ไม่อย่างนั้นเรื่องที่ผมเล่าจะกลายเป็นเรื่องกระจอกไปเลย ไม่มีทั้งกลลวง ไม่มีการอ้างอิงถึงภาพยนตร์ ไม่มีจุดบีบคั้นหัวใจ ไม่มีการวางแยง แค่นาฬิกามันแพงขึ้นเฉยๆ เลย 55
รักดี: ถือเป็นโชคดีของคุณแล้วครับคุณแดเนียล เพราะว่าเรื่องราวแบบนี้มันไม่ได้มาฟรีๆ หรอก มันต้องมาพร้อมกับต้นทุนทางด้านการเงินหรือไม่ก็ทางอารมณ์ และในกรณีของ AnOrdain เรือนนั้น คุณแดเนียลก็แค่ใช้ความระมัดระวังแหละในตอนแรก แล้วมันก็ดันแพงขึ้นในภายหลังเท่านั้น คุณทำถูกแล้ว และถ้าจะว่าไป ตอนนี้นาฬิกาเขาก็ยังไม่ได้เลิกผลิต จะตัดสินใจซื้อตอนนี้ก็ยังไม่สายครับ
นี่น่าจะเป็นตาผมเล่าบ้างแล้วใช่ไหม ผมเองมีเรื่องที่เสียใจที่ไม่ได้ซื้อนาฬิกาหลายรุ่นตั้งแต่เด็กจนโต ส่วนมากที่ไม่ได้ซื้อเพราะว่าต้องเก็บเงินซื้อเรือนที่สำคัญกว่านั้น
ยกตัวอย่างเช่นผมไม่ได้ซื้อ Omega Dynamic Chronograph รุ่นปี 1997 เพราะว่าตอนนั้นผมกำลังเก็บเงินซื้อ Omega Speedmaster Professional หรือ Moonwatch อยู่ ผมจำได้เลยว่ามีอยู่วันหนึ่ง ขณะช่วงพักกินข้าวเที่ยงที่ร้านกาแฟที่ผมทำงานพาร์ทไทม์ช่วงปิดเทอม ตอนนั้นผมจะเลือกรุ่นปกติก็ได้หรือเลือกรุ่น Targa Florio ที่เป็นลิมิเต็ดเอดิชั่นจากปี 1999 ก็ได้ แต่ผมคิดว่า Moonwatch นั้นสำคัญกว่าจึงตัดสินใจไม่แวะข้างทางกับ Dynamic Chronograph
สุดท้ายแล้วผมก็เก็บเงินจนซื้อ Moonwatch เรือนแรกได้ในปีถัดมาถ้าจำไม่ผิด แล้วก็มี Speedmaster เรือนอื่นๆ ตามมาตามลำดับในช่วงเวลาราว 1 ทศวรรษให้หลัง แต่จนถึงวันนี้ผมก็ยังไม่เคยได้เป็นเจ้าของ Dynamic Chronograph เลย เมื่อมองย้อนกลับไปแล้ว ผมคิดว่าถ้าตอนนั้นผมซื้อ Dynamic Chronograph ก่อน ผมก็จะได้ Moonwatch ช้าไปอย่างมากก็ปีเดียว แต่ทุกวันนี้ผมจะได้เป็นเจ้าของนาฬิกาจากคอลเลคชั่นที่ทุกวันนี้ Omega ไม่ผลิตแล้วน่ะครับ
อาชก: เดี๋ยวนะรักดีอะไรคือการต่อราคานาฬิกาขณะทำงานพาร์ทไทม์ในร้านกาแฟนะ มันคือร้านกาแฟแนวไหนช่วยบอกนิด เป็นร้านกาแฟสำหรับอภิมหาเศรษฐีรัสเซียหรือเปล่า หรือว่ามีชะมดอินเฮ้าส์ที่เขาเพาะพันธุ์เอง เลี้ยงเองและฝึกเองเพื่อให้มาทำกาแฟ ผมสารภาพเลยว่าผมจำหน้าตา Dynamic Chronograph ไม่ได้เลย นี่ถึงขั้นต้องเปิดหารูปดูอยู่นี่ ทุกวันนี้ Omega ไม่ทำอะไรหน้าตาแบบนี้แล้วเนอะครับ และก็อาจจะไม่มีวันทำอีกแล้วด้วย ตอนนั้นที่รักดีสนใจ Dynamic Chronograph รุ่นนี้เป็นเพราะว่าอะไรครับ สำหรับ Moonwatch นั้นไม่ต้องถามกันอยู่แล้ว
รักดี: 55 มันก็ร้านกาแฟปกตินี่แหละครับ อยู่กลางกรุงเทพเลย กลางวันมีลูกค้าเป็นคนทำงานออฟฟิศแถวนั้น กลางคืนมีลูกค้าที่มาเที่ยวผับบาร์ต่างๆ สมัยนั้นผมต้องหารายได้หลายช่องทางเพราะว่าเป็นคนอายุน้อยแต่ความชอบเยอะ กล้องก็ต้องซื้อ นาฬิกาก็ต้องซื้อ มีแต่เรื่องให้ใช้เงินมากมาย
Dynamic Chronograph ไม่ได้เป็นนาฬิกาในฝันของผม ผมแค่รู้สึกว่ามันเป็นนาฬิกาสไตล์แบบที่ได้รับแรงบันดาลใจจากนาฬิกานักบินที่น่าสนใจ ดูลำลอง ดูสมดุล ดูไม่ฟุ้งเฟ้อ แถมยังมีราคาในระดับที่ครอบครองได้ ผมรู้จัก Dynamic Chronograph เป็นครั้งแรกจากช่วงที่ไปรีเทลเลอร์แห่งหนึ่งบ่อยๆ ราว 2 ปีก่อนหน้านั้นตอนผมเก็บเงินซื้อ Seamaster อยู่ ผมคิดว่าการที่ Omega เลิกผลิตคอลเลคชั่น Dynamic ไปแล้วเป็นสาเหตุหลักที่ผมเสียใจไม่ได้ซื้อในตอนนั้นครับ ผมไม่ได้ถึงขั้นอยู่ๆ คิดถึงมันขึ้นมาเหมือนที่คุณอาชกคิดถึง HM3 แต่เมื่อใดก็ตามที่ผมเห็นรูปของนาฬิการุ่นนี้ในการประมูลหรือการประกาศขาย ผมก็เหมือนถูกอะไรบางอย่างพาตัวกลับไปในห้องเก็บของด้านหลังร้านกาแฟนั้นทันที นี่ถึงขั้นจำได้เลยว่ามือหนึ่งถือโทรศัพท์แล้วอีกมือหนึ่งยันชั้นวางของอยู่ คือเป็นรายละเอียดอะไรที่ไม่มีประโยชน์ที่จะจำเลยจริงๆ ครับ
แดเนียล: คุณรู้สึกไหมครับว่าบางครั้งคุณจะไม่มีทางรู้เลยว่าคุณจะเสียใจที่พลาดโอกาสในการเป็นเจ้าของนาฬิกาเรือนใดสักเรือน ตอนนี้คุณรู้สึกแน่ล่ะ แต่ถ้าตอนนั้นคุณรักดีซื้อ Dynamic Chronograph ก่อน แล้วได้ Moonwatch ช้าลง วันนี้คุณอาจจะรู้สึกอีกแบบกับ Dynamic ก็เป็นได้ไหมครับ นี่บังเอิญจริงๆ ว่าคุณพ่อผมก็มี Dynamic เรือนหนึ่งเหมือนกัน เป็นแบบไม่มีโครโนกราฟ พ่อเขาซื้อเมื่อไม่กี่ปีก่อนจากร้านนาฬิกามือสอง นั่นหมายความว่าในมุมหนึ่งนาฬิกาที่พวกเราพลาดไปนั้นมันก็ยังอยู่ในตลาดแหละ ผมว่านี่เป็นเรื่องที่ดีที่สุดเรื่องหนึ่งของการเล่นนาฬิกา เพราะว่านาฬิกานั้นถูกสร้างมาเพื่อให้คงอยู่เป็นเวลานาน ดังนั้นถ้าคุณรักดีใจเย็นพอ ผมเชื่อว่าเดี๋ยววันหนึ่งมันก็จะต้องมีเรือนหนึ่งวนมาเข้ามือคุณอย่างแน่นอนครับ
รักดี: ที่คุณแดเนียลพูดมาก็น่าจะถูกแล้วล่ะครับ และถ้ามีใครเอา Dynamic Chronograph แบบนิวโอลด์สต็อกมาขายผมวันนี้ ผมว่าผมก็สนใจจะซื้อจริงจังนะ อย่างน้อยก็เพื่อเติมฝันในวันวาน ที่จริงตัวเรือนมันเล็กกว่าความชอบผมไปหน่อย แค่ 38 มม. เอง แต่เดี๋ยวผมก็หาโอกาสใส่เป็นครั้งคราวได้แหละ หรือไม่อย่างนั้นก็ให้ท่านผู้บังคับบัญชาที่บ้านใส่แทน เหมือนที่เขาใส่ Zenith Chronomaster ขนาด 38 มม. ของผมได้
และคุณแดเนียล ผมจะบอกว่าพอได้เขียนบทความนี้และได้คิดถึงวันเก่าๆ ผมก็คิดถึงช่วงเวลาวันหยุดสุดสัปดาห์ที่ผมเคยไปเดินตลาดนัดแห่งหนึ่งในกรุงเทพด้วยเพราะว่าสมัยนั้นมีร้านนาฬิกาวินเทจหลายร้าน ผมเจอนาฬิกาที่น่าสนใจหลายเรือนแต่ว่าไม่เคยซื้ออะไรจริงเพราะว่าผมเองก็ไม่รู้จักคนขาย และบางเรือนซื้อมาแล้วยังต้องมาทำต่อด้วยซึ่งก็เกรงว่ามันจะบานปลาย ผมเลยตัดสินใจซื้อเฉพาะนาฬิกาใหม่เท่านั้นในเวลานั้น แต่ความชอบดีไซน์นาฬิกาวินเทจของผมก็ทำให้ผมซื้อนาฬิกาแนวรีอิชชูในภายหลังเพราะว่าผมสามารถใส่ได้จริงโดยไม่ต้องกลัวเรื่องน้ำหรืออะไร ผมชอบแค่ลุคแบบวินเทจแหละ ผมไม่ได้คิดว่าผมจะต้องสะสมนาฬิกาวินเทจที่หายากหรืออะไรจริงๆ
แดเนียล: ถ้าเป็นนาฬิกาเรือนเล็กนี่ผมชอบมาโดยตลอดครับ และผมก็มักจะเจอ (ในระดับราคาที่ผมวนเวียนอยู่) ตามตลาดนัดเหมือนอย่างนี้ด้วย และก็มีเรือนหนึ่งที่ผมไม่ได้ซื้อแต่คิดถึงเรื่อยๆ เพราะว่าตอนนั้นผมก็ไม่รู้จักทั้งคนขายดีพอและไม่รู้เรื่องนาฬิกาเท่าทุกวันนี้ด้วย นี่คือประมาณ 10 ปีก่อนครับ ผมเดินอยู่ที่ตลาดนัดวันอาทิตย์ทั่วไปแห่งหนึ่งแล้วก็เห็น Tudor Submariner เรือนหนึ่งวางอยู่กลางดง Seiko และ Ricoh และนาฬิการะดับตลาดทั่วไปของยุค 60 ผมถามคนขายว่าเท่าไหร่ แล้วเขาก็เปิดราคามาแบบต่ำมากเลยประมาณ 10,000 บาทอะไรแบบนั้น
ตอนนั้นผมยังไม่ค่อยมีความรู้เกี่ยวกับนาฬิกาวินเทจ และมันก็เป็นครั้งแรกด้วยที่ผมไปตลาดแห่งนั้นผมจึงไม่รู้จักตัวคนขายด้วยเช่นกัน เมื่อประกอบกับจำนวนเงินที่ถือว่ามากสำหรับผมในวันนั้นผมจึงปล่อยให้มันผ่านไป แต่แหม Tudor Submariner ราคาหมื่นเดียว! สุดท้ายแล้วเราคงไม่มีวันรู้ว่านาฬิกาเรือนนั้นคือของดีที่คนขายไม่รู้ราคาหรือนาฬิกายำๆ ที่ไม่มีค่าอะไร เราจะปล่อยให้มันเป็นปริศนาไปชั่วชีวิตครับ
อาชก: เอาจริงๆ นะ ผมว่าถ้าตอนนั้นซื้อมาให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลยจะดีกว่า เพราะถ้ามันคือของแท้แน่นอนนี่ก็ถือว่าเป็นนาฬิกาดำน้ำที่มีชื่อชั้นเลยนะครับ ถ้าคุณอยากได้นาฬิกาดำน้ำสักเรือนก็รุ่นนี้เลยแหละ
แดเนียล: ครับผมและนี่คือเหตุผลว่าทำไมผมคิดถึงนาฬิกาเรือนนั้นอยู่ตลอดเวลา และมันก็เป็นยุคที่ยังเป็นไปได้ด้วยว่าคนขายไม่รู้จัก Tudor ดีพอ ถ้าเป็นทุกวันนี้ก็ไม่มีโอกาสจะเจออะไรแบบนั้นแล้วเพราะว่าข้อมูลในโลกออนไลน์มีมากมาย ใครมีเรื่องอะไรเกี่ยวกับราคาจะเล่าไหมครับ ผมจะได้ไม่ต้องรู้สึกว่าตัวเองอ่อนต่อโลกอยู่คนเดียว
รักดี: มันก็ไม่ใช่ว่าอ่อนต่อโลกหรืออะไรหรอกครับ คนเราก็ควรจะซื้อนาฬิกากันอย่างมีความรับผิดชอบถึงจะถูก เหมือนพวกโฆษณาแอลกอฮอลที่เขาบอกว่า “บริโภคอย่างมีความรับผิดชอบ” น่ะ ถ้าเราใช้ความระมัดระวังมากเกินไปในการซื้อนาฬิกาสักเรือน สิ่งที่แย่ที่สุดที่จะเกิดขึ้นได้คือการที่เราไม่ได้เป็นเจ้าของนาฬิกาเรือนนั้นซึ่งก็ไม่ได้ส่งผลต่อสวัสดิภาพของชีวิตเราอย่างไร อาจจะมีปวดใจเสียใจแต่ก็แค่นั้น มันไม่ได้ส่งผลอะไรจริงจังกับชีวิตเรา ผมว่า Tudor Submariner เรือนนั้นที่คุณแดเนียลเจอก็เป็นดีลที่ดีจริงแหละในแง่ของราคา แต่ถ้าจะหาซื้อวันนี้ก็ยังหาได้ เหมือนกับ AnOrdain แค่ว่าราคาจะสูงกว่าที่เคยเจอเท่านั้นเอง
แดเนียล: นั่นก็จริงครับ แต่ผมก็ยังคิดถึง Tudor เรือนนั้นอยู่เรื่อยๆ แหละ ผมเองไม่ได้สะสมนาฬิกามานานนัก แต่ผมก็ได้ยินเรื่องเล่าแบบเหลือเชื่อจากนักสะสมที่มีประสบการณ์มากกว่าท่านต่างๆ ว่าสมัยก่อนนาฬิกาบางรุ่นราคาแค่ไหน ต่างจากราคาทุกวันนี้อย่างไร และ Tudor Submariner เรือนนั้นมันก็ราคาสูงมาก สูงกว่ารายได้ผมเยอะเลยถ้าจะว่าไปแล้ว 555
รักดี: โฮ่ โฮ่ โฮ่ … อย่าให้ผมเริ่มเรื่องราคานาฬิกาสมัยก่อนเลยครับ และอย่าให้ผมเริ่มเรื่องรายได้ด้วย เพราะว่าเดี๋ยวผมจะพูดจาอะไรขัดกับรักดีคนเมื่อกี๊ที่เพิ่งบอกว่าคนเราต้องซื้อนาฬิกาด้วยความระมัดระวัง คุณแดเนียลรู้ไหมว่าผมเคยปล่อยให้ Audemars Piguet Royal Oak 15300 ผ่านมือไปที่ราคา 230,000 บาท! ทุกวันนี้รุ่นที่ใกล้เคียงที่สุดคือ Royal Oak 15510 ซึ่งแพงกว่าถึง 4 เท่า และราคามือสองของ 15300 ก็เพิ่มขึ้นราว 4 เท่าด้วยเช่นกัน
ในทางตรงกันข้าม นาฬิการุ่นที่ผมเลือกซื้อในเวลานั้น ทุกวันนี้ราคาในตลาดมือสองยังต่ำกว่าราคามือหนึ่งที่ผมจ่ายเมื่อปี 2012 อยู่เลย รุ่นปัจจุบันของมันก็มีราคาป้ายสูงกว่ารุ่นตอนนั้นแค่ 2 เท่า ไม่ใช่ 4 เท่าเหมือนอย่าง Royal Oak แต่อย่าเพิ่งเข้าใจผมผิดนะครับ ผมไม่ได้เสียใจแม้แต่น้อยที่ซื้อเรือนที่ผมซื้อมา แต่ถ้าผมซื้อ 15300 ตอนนั้น ขายตอนนี้ เอาเงินส่วนหนึ่งไปซื้อรุ่นปัจจุบันของรุ่นที่ผมซื้อในวันนั้น ผมก็จะได้ใส่ Royal Oak ฟรีๆ มานานกว่า 10 ปีแล้วยังมีเงินเหลือในกระเป๋าอีกราว 500,000 บาทขณะที่ผมนั่งพิมพ์บทความอันยาวเหยียดนี้กับทั้งสองท่านบน Google Docs นี่ แต่ใครมันจะไปรู้ใช่ไหมครับว่าตลาดจะเบนไปทางใด เอาเป็นว่าแค่นี้เหลือเชื่อพอหรือยังครับ
แดเนียล: แต่ผมว่าเรื่องแบบนี้จะมาเสียใจกันก็ไม่ได้ไหมครับ มันก็เหมือนกับถ้าใครพูดว่า “โถ … รู้งี้น่าจะซื้อบิทคอยน์ตั้งแต่ตอนที่มันออกมา” อย่างน้อยคุณรักดีก็ยังโชคดีที่ไม่ได้เป็นชายคนนั้นที่เผลอโยนฮาร์ดดิสก์ที่มี 8,000 บิทคอยน์ทิ้งไปนะครับ
รักดี: โอ้ … เป็นลมเลยดีกว่า! ไม่ครับ ไม่ ผมไม่ใช่ชายคนนั้น ถ้าเป็นนาฬิกา เรือนที่ผมเสียใจที่สุดที่ไม่ได้ซื้อก็คือ Lange 1 Moon Phase ซึ่งครั้งหนึ่งราคาพอซื้อหาได้ แต่ทุกวันนี้ไม่ได้แล้ว
อาชก: Lange 1 ราคาพอซื้อหาได้?? แล้วไหนจะเรื่องราคา 15300 เมื่อปี 2012 อีก?? รักดีครับ ผมเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าความหมายของคำว่า “พอซื้อหาได้” ของรักดีคืออะไร ที่เล่าๆ มานี่ก็ดูเหมือนจะเข้าใจเรื่องทุกอย่างอยู่ไม่ใช่เหรอ! ผมไม่แน่ใจหรอกว่าสังคมมองราคา A. Lange & Söhne โดยทั่วไปอย่างไรกันบ้าง แต่ผมว่าแบรนด์นี้เขาเข้าถึงยากขึ้นและยากขึ้นทุกปีนะ ดูสิ บนเว็บเดี๋ยวนี้มีรุ่นที่ไม่ระบุราคาตั้งกี่รุ่น แค่นี้ก็น่าจะบอกอะไรเราได้หลายอย่างแล้ว แต่กลับมาเข้าเรื่องก่อนครับว่า Lange 1 Moon Phase รุ่นไหนครับ
รักดี: พิงค์โกลด์ครับ โอเค ภาษาอังกฤษผมอาจจะไม่ละเอียดอ่อนพอ ขอเปลี่ยนคำใหม่จาก “ราคาพอซื้อหาได้” เป็น “ราคาพอเอื้อมถึง” … แบบนี้ดีขึ้นแล้วนะครับ
อาชก: ราคาพอเอื้อมถึงฟังดูดีครับ เราต้องการคำอะไรที่คลุมเครือแบบนี้ในการเขียนบทความต่างๆ ของเรา นี่ผมคิดถึงช่วงที่รักดีบ้านาฬิกามูนเฟสเลยนะ แบบนี้ถ้ามี Lange 1 Moon Phase มานี่ก็เป็นราชาแห่งคอลเลคชั่นนั้นเลยล่ะ ซื้อวันนี้ยังไม่สายนะครับ!
รักดี: ที่คุณอาชกพูดมาก็จริงครับ คือ เรื่องมันเป็นแบบนี้ ผมรู้จักแบรนด์ A. Lange & Söhne ครั้งแรกประมาณปี 2000 แต่ก็รู้สึกตั้งแต่เริ่มแรกแล้วว่ามันเกินระดับราคาของผมไปมาก ผมไม่ได้คิดอยากได้นาฬิการุ่นไหนจนกระทั่ง Lange 1 Moon Phase ออกมาในภายหลังเพราะว่ามันเข้ากับธีมสะสมนาฬิกามูนเฟสของผมในเวลานั้น แต่ด้วยราคาป้ายประมาณ 800,000 บาท ผมก็คิดว่าผมมีนาฬิกาที่ถูกกว่านั้นจำนวนหลายๆ เรือนน่าจะได้ความหลากหลายมากกว่า และผมก็มีความสุขกับนาฬิกาทุกเรือนที่ผมซื้อในช่วงเวลานั้น
แต่ก็ Lange 1 Moon Phase สำหรับผมก็คงเหมือนกับ HM3 ของคุณอาชกที่วนกลับมาให้คิดถึงอยู่เรื่อยๆ เหมือนเป็นความต้องการที่ถูกกดเอาไว้ลึกๆ ปีที่ผมเกือบจะได้ซื้อที่สุดเลยคือปี 2013 ตอนนั้นราคาป้ายขึ้นมาอยู่ที่ราว 1.2 ล้านบาทแล้ว แต่ตัวแบรนด์ยังไม่ได้เป็นที่สนใจของผู้คน ไม่มีใครมาแย่งผมซื้อ ผมก็ใช้เวลาเปรียบเทียบกับตัวเลือกอื่นๆ ที่ผมชอบพอกันและมีราคาในระดับสูงกว่านิดหรือต่ำกว่าหน่อย สุดท้ายแล้วผมก็เอาเงินเก็บทั้งชีวิตไปซื้อนาฬิการุ่นหนึ่งที่ราคาต่ำกว่า Lange 1 Moon Phase นิดเดียว ด้วยเหตุผลว่านาฬิการุ่นนั้นเป็นเพอร์เพทชวลคาเลนดาร์ (ซึ่งผมไม่เคยมีมาก่อน) และตัวเรือนของนาฬิการุ่นนั้นมีขนาดใหญ่กว่าซึ่งถูกใจผมมากกว่า
ทีนี้ต้องบอกทั้งสองท่านด้วยว่า เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นก่อนที่ผมจะเริ่มทำนิตยสาร World of Watches Thailand ในปี 2014 สมัยนั้นผมยังพิมพ์อะไรที่เป็นเรื่องส่วนตัวแบบประกาศให้โลกรู้บนอินเตอร์เนทอยู่ นักสะสมชาวไทยที่อยู่ในแวดวงออนไลน์ต่างๆ จะรู้ว่า Lange 1 Moon Phase เคยเป็น (และยังคงเป็น) นาฬิกาในฝันของผม แม้เวลาจะผ่านไปหลายปีแล้วแต่ก็ยังมีคนถามผมเป็นระยะว่าทำไมผมยังไม่ได้ซื้ออีก ผมก็ได้แต่ตอบตามตรงว่าเงินไม่พอครับ บางท่านก็ยังใจดี ชี้ต่ออีกว่า นี่ถ้ารักดีไม่ซื้อเรือนนั้น เรือนโน้นและอีกเรือนหนึ่งเมื่อปีนั้นปีนี้ เอาเงินมารวมกันก็ได้ Lange 1 Moon Phase แล้ว ซึ่งก็ถูกต้องตามที่เขาว่ามานั่นแหละ
อาชก: ขอแจมอีกคนด้วยการบอกว่ามันอาจจะเป็นนาฬิกาที่คุ้มค่าที่รักดีจะเก็บเงินซื้อจริงจังนะครับ
รักดี: ครับ อันนั้นไม่เถียงเลย ถ้าผมเป็นคนใจเย็นค่อยๆ เก็บเงินได้ ผมคงได้เป็นเจ้าของไปแล้ว เพราะว่ามันโดนใจผมทุกเรื่อง อาจจะยกเว้นเรื่องเดียวคือเรื่องขนาด เพราะผมชอบขนาด 41.9 มม. ของ Lange 1 Perpetual Calendar มากกว่าขนาด 38.5 มม. ของ Lange 1 Moon Phase ครับ
เอนี่เวย์ … มันมาถึงจุดที่ผมรู้สึกไม่เขินๆ อายๆ อย่างบอกไม่ถูกเวลาคนถามเรื่อง Lange ผมก็เลยใช้ความพยายามเป็นครั้งสุดท้ายในการซื้อนาฬิการุ่นนี้ให้ได้ช่วงกลางปี 2022 ซึ่งตอนนั้นราคาป้ายขึ้นมาถึงราว 1.6 ล้านบาทแล้ว และกำลังจะมีการขึ้นราคาอีกครั้งในเวลาอีกแค่ 1 เดือนข้างหน้า ตอนนั้นคือถ้าไม่จัดก็จะไม่มีวันได้ซื้อแล้ว และผมก็คิดว่าเงินกษงเกษียณอะไรเดี๋ยวค่อยเริ่มเก็บใหม่แล้วกัน แต่โชคไม่เข้าข้างผมอยู่ดีครับ สถานการณ์ความมั่นคงต่างๆ ในโลกล้วนแล้วแต่ส่งผลลบให้การลงทุนต่างๆ ของผม กองทุนที่ตั้งใจว่าจะขายเพื่อเอามาจ่ายค่านาฬิกาก็ขายไม่ได้ มันจะขาดทุน ผมก็เลยยอมปล่อยให้ความฝันนั้นดับลงอีกครั้งหนึ่ง
และมันก็เป็นครั้งสุดท้ายแล้วครับ เพราะว่าผมยอมแพ้แล้วจริงๆ Lange 1 Moon Phase เป็นนาฬิกาที่คนที่ฐานะเท่าผมเอื้อมไม่ถึงจริงๆ มันเหมาะจะเป็นของคนที่มีเงินหนาจริงๆ ที่เขาสามารถซื้อได้โดยไม่ต้องลำบากตัวเองแบบผมนี่ ผมทำเงินได้แค่ไหนในแต่ละปีก็ควรจะเก็บไว้สำหรับสิ่งอื่นที่จำเป็นในชีวิตมากกว่า ตัวเองก็อายุไม่ใช่น้อยแล้ว เดี๋ยวค่ารักษาพยาบาลต่างๆ ก็จะเริ่มแวะเวียนเข้ามา ดังนั้น ณ จุดนี้เรียกว่าผมปลงแล้ว และเป็นการปลงแบบเบาใจด้วย ไม่กระวนกระวายอะไรอีกต่อไป เอาล่ะ … ผมพิมพ์มายาวเหยียดมาก พิมพ์แล้วลบแล้วแก้แล้วพิมพ์ใหม่ด้วยอีก เพื่อให้มันอ่านแล้วกระชับที่สุด ทั้งสองท่านอ่านจบแล้วพลีสเซย์ซัมติงครับ
อาชก: ถ้าถึงขั้นต้องลำบากตัวเองก็เกินไปจริงครับ อันนี้เห็นด้วย และเดี๋ยวผมมีอะไรจะพูดเพิ่มเติมเรื่องนี้ด้วย ตอนนี้ขอเสนอไอเดียก่อนว่ารักดีไปหาเพื่อนหรือใครสักคนที่เขามี Lange 1 แล้วเขาเบื่อแล้วหรือจะอัพไปรุ่นเพอร์เพทชวลคาเลนดาร์ของ A. Lange & Söhne ไหม เขาอาจจะอยากขายก็ได้นะ เชื่อไหมว่าโลกนี้มีนาฬิกาดีๆ ที่รอคอยการกอบกู้อยู่ คุณรักดี โชติจินดา คุณอาจจะได้เป็นเจ้าของนาฬิกาในฝันอย่าง Lange 1 Moon Phase ด้วยเหตุนี้ก็ได้
แดเนียล: ผมว่านะ ตั้งแต่อ่านมาทั้งหมด และคิดถึงเรื่องของตัวเองด้วย ผมว่าพวกเราตกอยู่ในสถานการณ์นี้กันเพราะว่าเราใช้หัวคิดมากเกินไป แทนที่จะเชื่อสัญชาตญาณ ดังนั้น บทเรียนก็คือว่าหยุดคิดอะไรเยอะแยะแล้วก็ซื้อๆ ไปเลย ไหมครับ? สำหรับตัวผมแล้วยังโชคดีว่านาฬิกาที่ผมซื้อเป็นกลุ่มราคาจับต้องได้ ผมจึงจะไม่ล้มละลายหากทำตามปรัชญานี้จริง
รักดี: อืมมม … ที่คุณแดเนียลว่ามาก็ถูกเกินครึ่งล่ะ แต่อย่างที่ผมบอกครับว่าอย่างมากก็คือผมพลาดการเป็นเจ้าของนาฬิกาบางรุ่น แต่ว่าผมดูแลเรื่องอื่นๆ ในชีวิตให้เข้าที่เข้าทางได้เรียบร้อยซึ่งผมก็คิดว่าคงจะโอเคแล้วแหละ พูดถึงเรื่องนาฬิการาคาจับต้องได้ คุณอาชกพูดตามเริ่มแรกว่าเรื่องของคุณอาชกมีนาฬิการุ่นที่ราคาจับต้องได้ด้วย แล้วตกลงมันคือรุ่นอะไรครับ
อาชก: มันคือนาฬิกาที่เคยขึ้นปกของเรารุ่นหนึ่งครับซึ่งก็คือ Tissot Sideral นั่นเอง เมื่อปีนั้น อาซาฟ โลว์ (บรรณาธิการ Men’s Folio ของสิงคโปร์) ซื้อนาฬิกา Sideral มาแล้วเขียนบทความให้ผม ตัวผมเองก็คิดจะซื้ออยู่ แต่ในเมื่ออาซาฟเขาอยากเขียน และผมเคยเขียนเรื่อง Sideral (ในหน้าที่งาน) ไปแล้วในนิตยสารฉบับก่อนหน้าฉบับหนึ่ง ผมจึงปล่อยให้เขาเป็นคนเขียน และตัวเองก็พลอยไม่ได้ซื้อนาฬิกาไปด้วย แล้วก็เป็นอย่างที่แดนบอกครับการประวิงเวลาทำให้เกิดความเปลี่ยนแปลง ความรู้สึกเร่งรีบอยากซื้อในตอนนั้นมันหายไปเฉยเลย
แต่ด้วยความที่นาฬิกามันอยู่บนปกนิตยสารใช่ไหมครับ ทุกครั้งที่ผมเห็นปกนั้นผมก็จะแอบคิดว่า “ถ้าตอนนั้น …” หรือ “มันจะเป็นอย่างไร …” ผมคิดว่าอาซาฟช่วยผมประหยัดเงินได้นิดหน่อยแหละ อันนี้คิดแบบปลอบใจตัวเอง แต่ที่จริงแล้ว Sideral เป็นนาฬิกาที่เพอร์เฟคสำหรับผมเลยนะครับ เพราะว่าตัวเรือนไม่กลม (มันเป็นทรงตอนโนหรือถังเบียร์) ผลิตด้วยวัสดุที่มีความเทคนิคอลสูง และมีสนนราคาที่ท้าทายทุกความคาดหมายของทุกคน (35,750 บาทเมื่อปี 2023) แถมยังมีประวัติศาสตร์หนุนหลังอีก และมันคือผู้สืบสกุลของนาฬิกาตัวเรือนไฟเบอร์กลาสรุ่นแรกในโลก ผมอาจจะเปลี่ยนใจกลับไปซื้ออย่างที่ทั้งสองคนบอกก็ได้นะครับ เพราะว่า Tissot เขายังผลิตอยู่ ไม่เหมือน Omega กับ Tudor ในเรื่องข้างบน
อีกเรือนที่มีราคาพอจับต้องได้คือ Rado True Square Tej Chauhan จากปี 2021 ที่มีสายหนังสีเหลืองสดน่ะครับ แปลกป่ะล่ะ Rado สายหนัง! ราคาเหลือเชื่อ 67,750 บาทในปี 2021 ตัวเรือนทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัสผลิตจากเซรามิกสีสันสดใส True Square Tej Chauhan เรือนนี้ดูตัดกับบุคลิกแข็งๆ ทึมๆ ของผมมากเลย แต่ในขณะเดียวกันก็ตอบโจทย์ความชอบในนาฬิกาทรงไม่กลมของผม และที่ผมแปลกใจก็คือว่ารุ่นนี้เขาขายดีมากๆ เลยครับ
เมื่อไม่นานมานี้มีการรวมตัวกันของคนรัก Rado แล้วก็มีชายท่านหนึ่งใส่นาฬิการุ่นคอลแลบกับศิลปิน/ดีไซเนอร์ท่านนี้ ผมก็เลยนึกถึงตอนที่ผมอยากได้นาฬิกา Tej Chauhan รุ่นแรก ผมอาจจะคิดไปเองแต่ว่าการที่มีนาฬิกา Tej Chauhan รุ่นที่สองที่เป็นตัวเรือน DiaStar Original นั่นหมายความว่าการคอลแลบของ Rado กับเขานั้นทำแล้วเกิดผลสำเร็จในเชิงพาณิชย์หรือเปล่า เอาเป็นว่าความนิยมของนาฬิการุ่นนี้ทำให้ผมต้องคิดแล้วคิดอีก และผมเป็นคนที่ไม่พยายามติดตามสิ่งอะไรที่ผู้คนเขานิยมกันเลย ด้วยความที่เป็นเจนเอ็กซ์แท้ๆ ด้วย เพราะอย่าง Tissot Sideral นั้นถึงจะดูเก๋ก็จริงแต่ว่ามันก็ไม่ได้เป็นที่นิยมอย่าง PRX น่ะครับ
รักดี: เอาจริงๆ นะ Tissot Sideral นี่ผมว่าเรียกว่าเป็นเรือนแห่งความเสียใจไม่ได้ เพราะก็อย่างที่คุณอาชกบอกนั่นแหละว่ามันยังผลิตอยู่ ราคาก็แทบจะเท่ากับเมื่อตอนที่เปิดตัวในปี 2023 เลยด้วย นี่บ่ายนี้คุณอาชกแค่ใส่รองเท้าแล้วเดินออกจากบ้านไปห้างก็ซื้อได้แล้วถ้าจะซื้อ
แต่ Rado True Square Tej Chauhan นั้นเป็นลิมิเต็ดเอดิชั่นที่หมดแล้วหมดเลย หาซื้อใหม่ไม่ได้ ดังนั้นคุณอาชกจึงมีสิทธิ์เสียใจที่ไม่ได้ซื้อในตอนนั้น ส่วนตัวผมคิดว่านาฬิกา Tej Chauhan ของ Rado ที่มี 2 รุ่นนั้น รุ่น True Square ดูโดดเด่นกว่า เพราะว่าตัวเรือนทรงนั้นปกติไม่มีทำเป็นสีเหลือง ในขณะที่ DiaStar มีรุ่นที่ทำเป็นสีเยลโลว์โกลด์ด้วยกระบวนการพีวีดีในคอลเลคชั่นปกติ และผมยังคิดอีกด้วยว่าสายสีเหลืองของ True Square ดูปังกว่า ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ผมบอกเลยด้วยก็ได้ว่าสายยางลายจีบหมอนสีเทาของรุ่น DiaStar นั้นจะดูขี้เล่นเกินไปสำหรับลุคแข็งๆ ทึมๆ ของคุณอาชกครับ คุณแดเนียลมีความเห็นเป็นอย่างไรบ้าง ทั้งในเรื่องตัวนาฬิกาเองและเรื่องลุคที่ผมวิเคราะห์ไปนี้
แดเนียล: ผมรู้จัก Rado รุ่นนี้นะ ผมได้เห็นตอนที่ Rado เชิญ เทจ ชาวฮาน มาร่วมอีเวนท์ที่มาเลเซีย และนาฬิการุ่นคอลแลบที่ไม่ได้โด่งดังนักอย่างรุ่นนี้ของ Rado นี่เราจะมาหาในตลาดมือสองก็ยากอยู่ครับ คุณอาชกลองถาม Rado ไหมล่ะว่ามีจะขายคุณสักเรือนไหม 55 และถ้านาฬิการุ่นนี้ยังคงรบกวนจิตใจคุณอยู่จริงๆ ผมว่าคุณก็น่าจะพาตามล่าหามาได้แหละถ้าพยายามมากพอ ผมได้ยินมาว่าอินเดียเป็นตลาดที่ใหญ่ที่สุดของ Rado นะ ดังนั้นตลาดนัดวันหยุดที่นั่นอาจจะเป็นจุดเริ่มต้นที่ดีก็ได้ (ซึ่งผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอินเดียมีตลาดนัดหรือไม่) ผมไม่รู้ว่าท่านอื่นๆ คิดเหมือนผมไหม แต่ผมชอบตามล่าหาของนะ
รักดี: ตอนเด็กๆ ผมไม่ชอบตามล่าหาอะไรนะ แต่ผมมาเริ่มชอบล่าตอนประมาณปี 2018 เอาไว้เราเก็บประเด็นเรื่องการล่าไว้เป็นหัวข้อของการสนทนาในอนาคตของเราก็แล้วกันเมื่อมีจังหวะนะครับ ตอนนี้ขอสรุปจบบทความที่ยาวเหยียดและถึงขั้นทำให้ต้องค้นใจกันอีกรอบแต่ก็สนุกมากๆ ด้วยนี้ก่อน ผมคิดว่าเราน่าจะมีคำแนะนำอะไรดีๆ ให้คุณผู้อ่านของเรา ไม่ใช่เพราะว่าเราเป็นใครใหญ่มาจากไหน แต่เพราะว่าเราเองก็เป็นคนรักนาฬิกาเหมือนกัน และอยากให้ทุกท่านที่ชื่นชอบนาฬิกาได้พบเจอแต่สิ่งดีๆ ที่สุดในเส้นทางแห่งการสะสมนี้ครับ
อาชก: คนรักนาฬิกาตัวจริง! ผมขอพูดอย่างนี้ครับ ผมเชื่อว่านาฬิกาที่ใช่นั้นเหมาะสมเป็นอย่างยิ่งกับคนที่ใช่ คุณแค่ต้องรู้จักตัวเองดีพอเสียก่อนจึงจะรู้ว่านาฬิการุ่นใดนั้นใช่สำหรับคุณ ถ้าจะพูดถึงเรื่องงบประมาณ สิ่งที่แย่ที่สุดที่คุณไม่ควรทำเลยก็คือการซื้ออะไรที่เกินตัวจนถึงขั้นต้องผ่อนเพราะเงินไม่พอ เพราะว่ามันจะทำให้การเล่นนาฬิกาของคุณหมดสนุกไปเลย แล้วยังจะสร้างปัญหาทางด้านการเงินตามมาได้อีกด้วย
แดเนียล: หลังจากที่ทำนิตยสารนาฬิกามาพักใหญ่ ผมคิดว่าบางครั้งนาฬิกาเรือนที่หลุดมือเราไปก็เป็นสิ่งดีสำหรับวงการนี้ครับ ผมนึกไม่ออกเลยว่าถ้าผมมีเงินล้นฟ้าจนสามารถซื้อนาฬิกาอะไรก็ได้หรือซื้อทุกเรือนก็ได้แล้วผมจะยังตื่นเต้นกับนาฬิกาที่ออกใหม่ได้อย่างไร ผมเพิ่งดูวีดีโอสัมภาษณ์นักสะสมนาฬิกาที่มีเงินเหลือเฟือแน่นอนแต่กลับไม่สามารถบอกความแตกต่างระหว่างโครโนมิเตอร์และโครโนกราฟได้ แต่สำหรับผมที่เงินจำกัด ผมก็ต้องนั่งเถียง (กับตัวเอง) ให้จบก่อนที่จะซื้อนาฬิกาสักเรือนหนึ่ง และถ้านาฬิกาบางเรือนจะหลุดมือผมไปเพราะว่าผมเลือกตัดสินใจไปในทิศทางใดทิศทางหนึ่ง ณ จุดใดจุดหนึ่ง นั่นก็คือชีวิต อย่างน้อยมันก็จะกลายเป็นเรื่องราวที่น่าสนใจในการเล่นนาฬิกาของผม ให้ผมได้มาเล่าสู่กันฟังด้วยความตื่นเต้นแบบนี้นะครับ
รักดี: เยี่ยมเลยครับ เล่นเกมนี้ก็มีได้บ้างเสียบ้างนะครับ และที่เสียก็ไม่ใช่ว่าเสียอะไรไปจริงๆ แต่กลับได้มาซึ่งประสบการณ์และบทเรียนที่เราบอกเล่ากับคนอื่นได้อีก ขอบคุณคุณอาชกและคุณแดเนียลมากๆ ที่สละเวลาและใช้ความพยายามอย่างสูงในการเรียบเรียงเรื่องราวทั้งหมดออกมาเป็นตัวหนังสือแบบนี้ครับ!
The editors of World of Watches from Singapore, Malaysia and Thailand recount their regrets in their years of watch collecting.
Words: Ashok Soman, Daniel Goh and Ruckdee Chotjinda Opening Photo: iStock
Regret is a feeling that all collectors will be familiar with. Too often, this has to do with something we should not have bought, if we had only known better. No doubt many of you will be thinking of one or more watches as you read these lines. Even if this sounds alien to you, dear readers, you will eventually experience it. This is an unfortunate part of collecting, and it extends to all variants of this hobby.
This story is not about this kind of regret. There is more than one kind of regret, and some are not as obvious as others. Some are unexpected, including that sour feeling that sometimes accompanies the failure to buy something. This goes beyond regretting being a bit slow to pull the trigger, as they say, or losing out at an auction. Sometimes, the watches that got away hurt in long lasting ways. As a new year in watches looms ahead, the editors of WOW Singapore, Malaysia and Thailand reveal their own notable regrets and trade stories.
DG: So, watches that we regret not buying … Personally, as a general rule for how I live my life, I try not to regret the decisions I make. What is done is done and, hey life goes on. But I get the gist for this discussion, it is about the one that got away. The watch which made us go “man, I wish I had picked that up when I had the chance”.
When thinking of this list, two watches or rather brands come to mind and for the same reasons. The first is the AnOrdain Model 1. This is a rather unique Scottish watch brand that popped up in 2018 with their aptly named Model 1. The premise was simple: in-house vitreous enamel dials at a very wallet-friendly price. At launch, the Model 1 was priced at about SGD 1,200, which makes it incredibly appealing for me to finally own an enamel dial watch. But much like with many debut watches from microbrands, to me it was always going to be a gamble. Will the dials last? Will the brand be here a few years from now?
Suffice it to say, AnOrdain is still around, and doing quite well. I subscribe to the brand’s newsletter called Letters from Assynt, which is printed into a little magazine (how can I, an editor for a watch magazine, not love this?). From all the inside stories they tell, I wish I had picked up the Model 1 when it was launched because, surprise, surprise, as the years progressed, and costs of raw materials went up, so did the price. The Model 1 is now almost double the price. However, with that being said, I think AnOrdain offers a better product today. There are more sizes to choose from. Enamelling processes have probably improved over the years, and watchmaking processes too for that matter. So, it just means that I probably have to wait a little longer to own one of these watches. Let us hope the price does not double again by then.
RC: Perhaps the higher pricing is a confirmation of success in the global market? I do share the concern of whether or not a microbrand will survive. It is a gamble, as you say, but at least the Model 1 is still up for grabs should you change your mind. Maybe it is better for you in the long run if you get the watch at the current price and the brand continues to grow year after year, than if you got it at the original price and the brand did not prosper?
DG: True, and they are making a better product as well. The problem is that the brand might change directions entirely. For example, in a similar circumstance, Ming Watches was also in the same camp for me. Its first watch was around CHF 900 if I am not wrong. But since then, Ming has gone towards the opposite end of the affordable watchmaking spectrum so the price has become astronomically out of reach for me.
RC: I will have a lot to add to that aspect of skyrocketing prices when it is my turn to share. For now, let us hear from Boss Ashok. I am sure that with your longer years in this industry, you must have even more regrets than dear Daniel!
AS: My story begins when I was suffering with the Malaysian ringgit, just like Daniel. I must say that budget was not the limiting factor at first. There are simply more important matters to attend to than playing with time, so to speak. Of course, the impact of prices having perhaps additional zeroes due to local currencies cannot be underestimated. That said, I am going to defy expectations with my choices for this discussion, with some accessible pieces too.
So, let me take you back to 2004 or so, when I was completely mesmerized by a certain Opus (now discontinued) series over at Harry Winston. I was just reading about watches then and keeping things real with good old Casio, Timex and TAG Heuer (and the like). It never even occurred to me to consider buying a crazy thing, like many watches from the oughts, but it sure was nice to observe.
Anyway, later I attended BaselWorld and actually met Max Busser, informally. By then, he was doing his own thing with MB&F. His own thing was of course even crazier watches. I loved the very idea of the Horological Machine and kinetic sculptures like that but it was all academic because the budget would not allow such flights of fancy to get off the ground. Fast forward to 2009 and there was a new Horological Machine to dream about, the HM3, and I was blown away by it. I still am, but let me not get ahead of myself. I will say something about why “regret” is the appropriate word to use here later.
The HM3 was a pricey proposition, to be sure, but by this time, I had come to know more collectors rather more personally. As it happens, one of them had bought a HM3 and he graciously let me wear it a few times. Little did I know he was not being gracious at all because he eventually told me he wanted to sell it. For the record, and your minds dear readers, this was the Starcruiser version of the HM3; it debuted in two configurations. Helpfully, we have images here to make the job of imagining easier.
Anyway, this collector was engaging in a process I would later learn was called “poisoning” and had it in mind that I could be tempted into buying the watch from him. The guy never actually suggested that I buy the watch, mind you, he just let me wander through the world with it.
DG: I think inception is the word you are looking for. He planted a seed, you did the rest.
RC: Well, it does sound like Ashok was given a gateway drug and now he is even more hooked. I mean, he was already thinking about using, so … Anyway, the watch was first introduced in 2009, but when did this “lending” incident take place, Ashok?
AS: It was 2010, towards the tail end there (if memory serves) and, well, things came to a head in 2011 when the collector (I shall call him The Collector for this story, though he does not resemble Benicio Del Toro at all) sent me on a mission with the watch. I was to take it to Max Busser himself in Geneva for a service. Supposedly, I was just doing The Collector a favour, and I got to wear the watch in and around the Palexpo during the old Salon. This HM3 was the white gold and titanium variant and it was certainly the loudest and brashest watch I have ever worn publicly, that was not loaned to me by a brand. As it happened, I was also wearing my own watch so I was double-wristing that year, like a baller that I was certainly not.
Of course, everyone asked about the HM and, when asked, my response never changed from “I’m transporting this for a friend and the safest way to do that is to wear it.” I maintain that if you are doing something similar, wearing the piece is the safest thing.
RC: So, the owner is The Collector, and you are The Transporter, but certainly you do not look like Jason Statham! Heh heh.
AS: Too funny! Sadly, I resemble Rowan Atkinson more than Statham. Those of you who know me IRL will no doubt agree. Well, the short of it is that The Collector calls me before I meet Busser and says he is selling the watch back to MB&F, unless I want it of course. Just off-handedly like that; like it was nothing much. Well, it was too much for me, obviously, but I seriously entertained the idea. The Collector generously said I could pay him in instalments, interest-free no less.
DG: This is called a gambit. He played the long game, not administering high dosage of poison but in small quantities over a longer period of time. A true master of the art I would say, because pressuring someone into buying an expensive watch never really works. It has to be self-inflicted.
RC: Right. And I also have two questions here. So, the watch was never meant to go back for a service, but he did not tell you the truth, and he was going to sell it back to MB&F without box and papers? And the regret you are sharing for this story is how you turned down that deal?
AS: As it happens, the watch was going to be serviced by MB&F after the sale, but I do not know how all this was arranged. Even my appointment with MB&F that year was arranged as a press meeting. I did not communicate with anyone at the brand about the HM3 that I was ferrying. And, to the second question, no box and papers with me but I am not sure if this was handled separately. At the time, I did not even ask about these, even when The Collector offered to sell me the watch. On that note, dear readers, do not be like me from 2011 – do always ask about box and papers. Always. It is just good form.
Well, to return to the tale and wrap things up here, I did not take The Collector up on his generous offer. Why? I did not think my wrist merited such a watch. It would wear me. Maybe not today but certainly in 2011. Anyway, I met Busser and company, saw the new watches, made small talk, and dutifully turned the HM3 in. Mission accomplished. Except, the memory of the watch is all too fresh. Of course, the HM3 is very famous and it continued to have a retail existence all the way into 2020, which was a version with a sapphire case. Every time a press release appeared related to this model, I was reminded of my 2011 mission and began to wonder if I should consider it a success after all.
RC: I can hear faintly now the regret. You are obviously thinking about the HM3, and probably have a bittersweet experience with that interest-free instalment offer. But it was probably how The Collector was not forthcoming that gave you a reason to turn down the chance to buy that particular example.
AS: I always think about that HM3, and I almost never think of any of the other watches I walked away from. Not any other HM3, like the Sidewinder or the Frog or even the very lovely Boucheron collab. MB&F made a better version of the same watch in 2013, which upset some people, but I still think about that 2009 model. I will probably never have the same chance again, and certainly not with the same model.
RC: Ok. I got it, and I really appreciate how you appreciate the watch. I mean, that is love! And that is something that is often lacking in the collecting circles sometimes, especially when peer acceptance or, worse, speculation, comes into the equation. Daniel, it is stories like this that will keep us employed. Mr. Claude and Mr. Gemini et al could never develop feelings for an MB&F HM3 and will never be asked to wear one like that on an intercontinental mission and then live to tell!
DG: Yeah, it was lucky Ashok did not start off the segment with this tale, because then mine would seem so trivial in comparison. No espionage, no movie references, no suspense, no poison. Just basically: oh, it got too pricey. Ha ha!
RC: Count your blessings, Daniel, because stories like that always come with their costs, either financial or emotional. And for your AnOrdain, you were just being prudent at first, then, yes, the watch got pricier. I think you did the right thing. Besides, the watch is still in production so you can still get it when you change your mind.
I think this is the moment I can jump in with my contribution to the article. I do have a few regrets for the pieces I did not buy along the way. Most of them could be classified as sacrifices for the greater good.
For example, I could have bought the 1997 version of the Omega Dynamic Chronograph when I was saving up for the Omega Speedmaster Professional a.k.a. The Moonwatch. I can still remember how I was negotiating a discount over the phone during my lunch break at the part-time cafe job I had between my school semesters. I could choose either the regular version or the Targa Florio limited edition from 1999, but then I still felt that the Moonwatch was more important, so I decided to pass on the Dynamic Chronograph altogether.
I got my first Moonwatch the following year, I think, and then other Speedmaster watches followed over the next decade or so, but I still have not owned a Dynamic Chronograph even until today. Looking back now, if I did snap one up, my Moonwatch purchase would have been delayed by no more than one year, and I would have owned a watch from a collection that is no longer in production at Omega today.
AS: Wait, you were negotiating watch prices while working part time in a cafe? What kind of cafe was this? Did it serve Russian oligarchs or something? Was the coffee processed by in-house bred, raised and trained civets? And I confess that I do not recall the Dynamic Chronograph at all. Looking at the reference now, Omega clearly does not make anything like that anymore, and probably will never do again. What was it about the watch that drew your interest then? The Moonwatch requires no explanation of course.
RC: Ha ha. It was a regular cafe that served coffee all right, in downtown Bangkok, with office people during the day and clubbers during the night. It was one of my multiple income streams as a young person who had too many interests: photography and watches chief among them.
The Dynamic Chronograph was never a grail watch for me. It was just an interesting, casual, balanced, no-frills, pilot-inspired watch at a relatively affordable price. I discovered it during my visits to a local retailer when I was saving up for my Seamaster a couple of years earlier. I think the fact that the Dynamic collection no longer exists is the biggest factor for regret. I do not think about the watch every now and then like you do with the HM3. But when I see a picture of one in an auction listing or a sales post, I am helplessly transported to the storage room at that cafe, bracing against one of the shelves as I worked out a deal on the phone. It is quite a useless detail to remember all right.
DG: Do you feel like sometimes you will never truly know if you regret the one that got away? Sure, you remember it now but, perhaps if you would have bought it then, delayed your Moonwatch, you may have a different feeling about the Dynamic? Incidentally, my dad has a Dynamic as well, the time-only version. He picked it up a few years ago from a pre-owned dealer. So, in a way these watches we let go off are still around right? I suppose that is one of the great things about watches. They are built with longevity in mind so if you are patient enough, I am positive that one will roll right up your alley.
RC: Well, you are quite right about that, and if someone were to present me with a new-old-stock Dynamic Chronograph today, I will seriously consider it, at least for old time’s sake. The watch is too small for my taste at 38 mm, but I am sure I will find an excuse to wear it occasionally, or my Supreme Commander will just wear it for me like my 38 mm Zenith Chronomaster.
And, Daniel, you know what? Writing this article and thinking about the good old days, I am reminded of the time I spent at one of Bangkok’s few weekend markets with vintage watch shops. I looked at many interesting pieces but never actually bought one because I didn’t know the sellers well enough. Besides, some pieces would have needed servicing too at a cost I could not manage, so I decided to focus on only new watches at the time. Obviously, my interest in vintage watch designs led me to buy several re-issue pieces in the contemporary collections afterwards because I can actually wear them without having to worry about water and such. I was in for the vintage look, not the actual vintage collectability, so to speak.
DG: Well, small watches have always been my thing and they are mostly found (in the price bracket I frequent) in weekend markets such as these. And there was a watch that I never bought but still think about all the time because I too did not know the sellers well enough and maybe did not know watches well enough too. This was about 10-ish years ago when I was at a casual Sunday flea market. I spotted a Tudor Submariner sitting quite nonchalantly between a host of Seikos and Ricohs and whatever else affordable mass market mechanical watch of the 1960s. I asked and the seller quoted me a ridiculously low price, something like SGD 400.
At the time I didn’t have enough knowledge about vintage watches, and it was my first time at this market, so I too didn’t know the seller. And back then this was quite a bit of money, so I just let it slide – a Tudor Submariner for that asking price! I guess I will never know what it was. Whether it was just a seller who didn’t know what he had or whether it was a junk-filled franken watch. It will forever remain as both an incredible find and maybe the biggest scam.
AS: Seriously though, would it have been better to have bought the Sub just to find out what it is? The real deal is quite something, in the arena of dive watches at least. If you needed a reason to say yes to a dive watch, this one makes the case for itself.
DG: Yes, which is why I still think about that watch all the time. And it was also in an era where it would have been totally plausible that the guy didn’t know what a Tudor was. These days with the amount of information out there, there is zero chance of that happening again. Does anyone else have stories like this so I don’t feel so alone in my naivete?
RC: There is nothing wrong about being naive. After all, we should collect responsibly, like in the alcohol ads where they say for people to “consume responsibly.” I mean, what is the cost of us being too prudent with a purchase? The worst thing is that we miss the chance to own certain watches, which does not affect our well-being in real life. Some emotional pains and regrets, maybe, yes, but it is not real-life suffering. I think your Tudor Submariner deal was a great find in terms of price, but like the AnOrdain, you can still find another copy of the watch, but just at a higher price.
DG: That is true. But still, I think about this watch all the time. I have not been collecting watches for that long, but I have heard incredible stories from more, let us say, seasoned collectors, of what some watches used to cost compared to what they cost today. And with the Tudor Submariner it is a MUCH higher price, far above my pay grade if I am honest ha ha ha.
RC: Ho ho ho hoo hoooooo … Don’t get me started on “what some watches used to cost” and “pay grade” because I will contradict my other self where I talked about being prudent and all. Daniel, I will shock you with the price of the Audemars Piguet Royal Oak 15300 when I decided to take a pass on it in favour of another watch: SGD 9,200 in today’s currency! The equivalent model today would be the Royal Oak 15510 which is about four times more expensive. The prices of the 15300 in the secondary market have more or less quadrupled as well.
By contrast, the watch I brought home at the time can still be had in the secondary market today at a price slightly below what I paid for it in 2012, and the current model that replaces it retails at two times higher, not four as in the case of the Royal Oak. Now, let me be clear: I do not regret buying the watch that I bought at all, but if I did buy the 15300 then, sell it now, and buy the current version of the watch I did buy, I would have worn the Royal Oak free of charge for over a decade, and still have extra cash of some SGD 20,000 in my pocket as I type this long and winding article with you over Google Docs. But who would have known how the market would have evolved, right? So, does this qualify as one of those incredible stories you had in mind?
DG: But I suppose you can’t regret these sorts of things. It is a bit like saying “oh, if only I had bought Bitcoin when it first launched”. Thankfully, at least you are not like the guy who had 8,000 Bitcoin in a harddrive he mistakenly disposed of.
RC: Oh, that is unthinkable! No, I am not that person, of course. My biggest real regret, however, will have to be the Lange 1 Moon Phase, which was affordable to me, until it was not.
AS: Lange 1 as affordable? After that bit about the 2012 price of the reference 15300? Ruckdee, I am beginning to suspect your definitions of affordability, even if your stories show that you have a good grasp of the subject! I am not sure about the price perception of A. Lange & Söhne in general but this brand has become less accessible over the years for sure. I mean, a lot of models now have unlisted prices, which speaks volumes. But to get back on track, which Lange 1 Moon Phase?
RC: The pink gold one. Okay. Please forgive my English and lack of nuance. Let me rephrase from “affordable” to “attainable.” There, better.
AS: Attainable works. We always need such nebulous words, unfortunately. I did immediately think of your moon phase, well, phase and how the Lange 1 Moon Phase would have been the king there. It still could be!
RC: You are right indeed. So, here is the story. I first discovered the A. Lange & Söhne brand circa 2000, but felt from the outset that it was way beyond my price range. I did not give it much thought until later when the Lange 1 Moon Phase was introduced because it fitted perfectly with my moon phase collecting theme at the time. However, given its retail price of around SGD 32,000, I felt that I was better off owning multiple lesser watches for variety, and I was happy with everything I bought during those years.
But like your HM3, perhaps, the Lange 1 Moon Phase kept resurfacing in my consciousness like a suppressed desire. The closest I ever came to buying it was in 2013. By then, the retail price came up to around SGD 48,000, but the market was not actively pursuing it so I did not have to compete with anyone. I took the time to compare it against a few watches I also liked as much that were priced slightly above and below it. Eventually, I spent my life’s savings at the time on a watch that was priced just below the Lange 1 Moon Phase, because it was a perpetual calendar (which I never had) and also came in a bigger case size which appealed to me more.
Now, this was before I started World of Watches Thailand in 2014, and I was still quite unreserved on the Internet so all the local collectors who were online knew that the Lange 1 Moon Phase was (well, still is) a grail watch of mine. Over the years, people continued to ask me why I have not bought it and I just replied truthfully that I did not have the money for it. Many helpfully pointed out that I would have been able to buy the piece if I didn’t buy the A + B + C watches between this year and that year, which was also true.
AS: Let me also helpfully chime in that it is perhaps worth saving a little for this lovely watch.
RC: Yes, there is no doubt about that. If I had the patience to save, I would have been able to buy it already. The watch ticks every box for me, maybe except for the size box because I prefer the 41.9 mm size of the Lange 1 Perpetual Calendar to the 38.5 mm of the Lange 1 Moon Phase.
Anyway, where my circumstances were concerned, it came to the point where I felt slightly awkward or embarrassed or both when people asked about the Lange. That led to my last attempt to buy the watch in mid-2022. By this time, it already retailed around SGD 64,000, with another price increase imminent in like a month. It was a now or never moment for me, and it was still not too late to restart my retirement savings over again. But alas, the stars were not aligned. The ongoing instabilities in different regions of the world did not bode well for my investments. It would have been more unwise if I decided to cash out of some mutual funds to pay for the watch, so I let the idea die a quiet death once more.
It was also then that I decided to give up totally. The Lange 1 Moon Phase is not attainable to someone in my position – it is meant for people with real wealth, who can buy it without having to stretch so much. I should save what little I make each year for other necessities in life instead. I am getting old after all and soon the medical bills will come knocking more often. So, I am resigned, yes, but also relieved. I am at peace finally, and for good. Now, please say something because I spent so long typing and retyping the above paragraphs to make the account as succinct as I could.
AS: Stretching is too much, I agree, and I will say something more on that later. Let me just float the idea of finding a collector friend (not The Collector) and getting your Lange 1 that way? There are probably people who have fallen out of love with the watch, or have moved on – maybe these individuals also moved up to a perpetual calendar, also from A. Lange & Söhne. The possibilities are there and, honestly, there are too many fine watches that need rescuing. You, Ruckdee Chotjinda, might be the grail owner for such a watch, especially if it is a Lange 1 Moon Phase.
DG: You know, listening to all these stories, and reflecting on my own, there seems to be a resonating chorus where thinking with your head rather than doing what your gut tells you to is landing us in these sorts of situations. So, is the moral of the story to just stop overthinking watch purchases and buy the watch that your instincts are telling you to? Unfortunately, or maybe fortunately for me, my price bracket is in the very accessible range so I probably will not go bankrupt following this philosophy.
RC: Hmmm …. You are at least half right I believe. But as I mentioned above, the worst case is I am without certain watches, but I got other aspects of my life squared away, so I am good there. Speaking of accessible, Ashok, you said in the beginning that there were “some accessible pieces” too so what are those?
AS: Amazingly, it was a watch that was on one of our covers: the Tissot Sideral. That same year Asaph Low (Singapore’s Men’s Folio Managing Editor) bought his Sideral and wrote about it for me, I too was considering the watch. Since he wanted to write up that watch, and I had already given it a lot of thought (professionally) in a previous issue, I left it to him and delayed buying it as a result. Like Dan said, waiting on it at that moment caused a change – the urge to buy dissipated entirely.
Every time I look at my own issues though, since it is on the cover, I cannot help but think “What if…” or maybe “If only…” I consider that Asaph did me a favour and helped me save a little! That is somewhat consoling, although this is what I consider the perfect watch for myself: a watch that is not round (it is tonneau or barrel shaped) and cased in a technical material, at a price that defies expectations (SGD 1,430 in 2023). It even has some history going for it, being the contemporary successor to the world’s first fibreglass watch. Perhaps, as you both said, I can pick it up another time since it is still in the current Tissot range. It is certainly not like the Omega and the Tudor!
Similarly, there is the Rado True Square Tej Chauhan circa 2021, with the distinctive yellow leather strap. A Rado with a leather strap! How amazing is that, at SGD 2,710 in 2021? It is also square, cased in ceramic and joyously colourful. The True Square Tej Chauhan would have run resolutely counter to my aesthetic (sober and steely) while also appealing to my oft-mentioned penchant for form watches. To my surprise, the model sold ridiculously.
At a recent gathering of Rado enthusiasts, one of the guys wore one of these artist/designer collabs and I was reminded of my enthusiasm for the original Tej Chauhan model. I might be reading too much into it but the appearance of a second Tej Chauhan watch, this one a DiaStar Original, speaks to the commercial viability of this collaboration. Anyway, I think the popularity of the model might have made me think twice. I rarely pursue the in-thing, being a Gen Xer and all. I mean, the Tissot Sideral might be rad but PRX it ain’t.
RC: Honestly, the Tissot Sideral should not have been classified as a regret because the watch is, as you say, still in production and also still priced virtually the same as at its launch in 2023. You can just put on your shoes and go to the nearest mall to get it this afternoon if you want to.
The Rado True Square Tej Chauhan, on the other hand, was a limited run and can no longer be had new, so not buying it when you could was indeed regrettable. I personally think that between the two Tej Chauhan watches for Rado, the True Square was more distinctive because that case design does not normally come in that colour, whereas the DiaStar is regularly presented in the yellow gold-coloured PVD in the permanent collection. I also think that the matching yellow strap of the True Square was more impactful. Hell, I would go on to say that the grey, pillow-shaped rubber strap of the DiaStar will look too playful on our sober and steely Ashok! What are your thoughts, Daniel, either on the watches themselves or my stylistic observations?
DG: Oh, I know this Rado. I saw it exhibited when Rado invited Tej Chauhan to Malaysia for an event. And the problem with a little more obscure collaborations like these from Rado, it is kind of hard to find them pre-owned. Perhaps you can ask Rado if they will sell that one to you ha ha. However, if this watch is still weighing heavily on your mind, I am quite sure you should be able to track one down with enough effort. I hear India is Rado’s biggest market, so weekend flea markets there (I do not even know if such a thing exists) would be a good place to start. I do not know about you guys, but I love a good hunt.
RC: I did not like to hunt when I was younger, but I have developed interest in doing so since maybe 2018. We will talk about hunting in a future article if we have the chance. Now, to conclude this long and emotional but super fun writing session, I believe we should leave some parting advice for our readers, not because we are the authority, but because we ourselves are true watch lovers who wish our fellow enthusiasts the very best in their collecting journey.
AS: True watch lovers! Well, I am definitely a true believer in what the right watch can do for the right person. Trouble is you have to know yourself well enough to know what that watch might be! Of course, to backtrack to budgets, the absolute worst thing to do is to shoot for the moon on credit. You run the risk of ruining your hobby that way, to say nothing of the very real risks you are exposing yourself to.
DG: After doing this for as long as I have, sometimes I think the watches that got away from us are also good for this hobby. I cannot imagine having all the money in the world to buy anything and everything, and still being as excited about seeing a new release. I just watched a video where a collector who obviously had enough money to buy anything and everything could not quite tell the difference between a chronometer and a chronograph. With limited resources, I debate (with myself mostly) exhaustively before I buy a watch. And if that means some of them become lost to history because of me taking one decision over another at some point in time, then, it is what it is. At the very least it becomes an interesting story in my collecting history that allows me to continue “tick-talking” with enthusiasm.
RC: Wonderful. We win some, we lose some. And even the loss is not a real loss after all, but experiences and lessons we can share. Thank you both for your time and effort putting these thoughts together!
